tag:blogger.com,1999:blog-79898972011-04-22T06:19:50.615+04:30Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1110311647020019302005-03-08T23:23:00.000+03:302005-03-10T08:55:23.206+03:30آن شط سياه و طناب هاي پيچيده بر تخته شكسته هاي زورق كوچك تو . . . <br /><br />هيچ ندانستم اين سياهي از كجا آمد. تنها مي دانم كه اعماق اين دريا تاريك نيست <br />سياهي آنجاست كه , حقيقتي , غنچه اي , ترس و فرياد و مرگي را, عشق و عصياني را نتوان ديد.<br /><br />تنها به تو مي گويم .رازي باشد بين من و تو . ميان ما <br /><br />سال ها گريان <br />بنفش را از بنفشه دزديدم .<br />يادگاري شد از قامتي كوتاه با گردني كج . نقش زرد ترس بر چهره مي داشت . بهار كه مي آمد مژده در حنجره اش بي فرصتي مي سوخت .<br /><br />آبي را از عشق به تاراج بردم . چهره اش را تا ابد سرخ مي خواستم , سرخ گونه هر بندم را . . . <br />نيلي را از دريا ربودم تا انعكاس ستاره ها را زيباتر در چشم تو درخشان نمايد .<br />به تكفيرمن , سبز خود از صلحي كه لايقش بودم گريخت و زرد ديگر هيچگاه فرياد را نظري نبود تا عصيان بي اعوجاج در اعماق شط سياهم طنين اندازد.<br />عشق و وحشت در هم آميختند .هيچ نخواستمش اما آمد .نارنجي را مي گويم .<br />سال ها گريان . . .<br />بغض ابرها كه سبك شد , پل زده بر بر درياي سياه , رنگين كمان را يافتم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-111031164702001930?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1110311557676827762005-03-08T23:21:00.000+03:302005-03-09T10:20:28.460+03:30از دلفيکا<br />تنها سیاهی که از آن نهراسيدم،<br />نوايي آهسته آهسته مرا خواند.هيچ با دستی خالی ، کلکی شکسته و با طنابی بهم پیچيده ، از شط سياهی پوشيده از نيلوفرهای سپيد عبور کرده ای؟<br />به من نخند…حسم همين است.شط سياه نه يادآور ظلمت و تاريکی که يادآور ژرفا ، که بسان معما،…<br />من ابدیتی دیدم ، باورم کن ، ديدم.<br />نسيمی مرا را به جلو مي راند.طاق باز بر روی کلک کهنه و پوسيده ام ميخوابم.قلبم گرمايي از ناکجايي که نميدانم حس مي کند و سلول به سلول مرا بخود مي خواند. مي خواهم در دم همان لحظه بميرم.<br />کلکم گاه به چپ،گاه به راست تکان ميخورد.گاه شط سياه طغيان مي کند،اما من هنوز غرق در نيلوفرهای سپيدم.ادامه داستان را از من نخواه چرا که من هنوز بر روی کلک سياه خود آرميده ام و اندامم با حرکات آرام شط بازی ميکند.من زمان را متوقف کرده و در همان لحظه زنده و ايستاده ام .من ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-111031155767682776?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1104584729985561222005-01-01T16:34:00.000+03:302005-01-01T16:35:29.986+03:30شب يلدايی ديگر .با زهم طولانی ترين شب سال .طولانی ترين روياها و شايد هم... <br /> <br />کسی چه می داند ! شايد بی پايان ترين کابوس ها . <br /> <br />دير زمانی است که از آخرين جدال با سوزان ترين گدازه های درون می گذرد .کاغذ هايی خاک گرفته . قلمی خشمگين و شکسته و خميازه های بی تفاوت در گذار از روزمرگی .. کسی چه می داند شايد دوباره <br /> <br />روزی <br /> <br />از نو خشم و انسان بر کاغد پاره های منتظر روييد <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-110458472998556122?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1094498917923342502004-09-06T23:56:00.000+04:302004-09-06T23:58:37.923+04:30<font face=tahoma> <br /><div align="right">نم باران سیاه تو پروانه های مرا خیس نمی کند <br />باور کن <br />تنها در عجبند که درروزگار ما چگونه بر دهانی که رفیقانه لبخند میزند می کوبند؟؟ <br />آنهم لبخندی که نه به مخاطب که به تمام دنیا و رفاقت بر لبی شور و خیس از اشک می روید <br />همین <br />غم پروانه های تنهایم همین است</div> <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109449891792334250?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1094411417457432532004-09-05T23:38:00.000+04:302004-09-05T23:46:18.540+04:30<font face=tahoma> <br /><div align="right">اسبی سپید و پیر زیر وزن خسته مرد <br />لنگ لنگان لعنت ابدی تبار خود را به نفرین به آسمان خدا می فرستاد <br />مگس های سمج را با تکانه های دم عاصی خود از سفره ضیافت نفرت به آسمان خدا می فرستاد <br />خیال تلخ خار سق خراش و جرعه ای آب مانده در طویله هم نفس با خران و استران <br />ضرباهنگ نوای شوم سم هایش را فزونی بخشید. <br />و مرد با خود اندیشید ... <br />هر صبح در رویایتان بیدار می شوم تا هر شب در کابوستان بمیرم <br /></div> <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109441141745743253?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093956483675923632004-08-31T17:14:00.000+04:302004-08-31T17:18:03.676+04:30<font face=tahoma> <br /><div align="right">انگشتم را در این زخم ناسور می گردانم <br />و <br />آرواره هایم را بر هم می فشرم مبادا فریاد را مرهمی براین سوزکنم <br />برادرانم در هیاهویی پر تمسخر بر سر لقمه نانی کپک زده یکدیگر را به دشنه می درند و مرا <br />خود را و مرا و دل هایمان را <br />زخمم ناسورتیغ هاشان را پر تپش می خواهم و تازه تا نیش سوز را به نوش شانه بالا انداختن <br /> سر برگرداندن <br />و <br /> دور شدن نفروشم <br /> <br />زخم ناسورم به هر انقباض قلبم خون بر لب می آورد <br /> <br />گفتند قلب هر کس ه اندازه مشت اوست</div><div align="right">چه مشتی هستی تو دربدر! <br />حتی توان تاراندن مگسکان سمج را از سفره خون غلیظ و کف آلود برادارانم نیست؟ <br />دق الباب هیچ دری برای رفاقت و تبسم نمی شوی؟ <br />بر هیچ دهانی که انسان را حرمت نمی گذارد نمی کوبی ؟ <br />گره شده ای و در خود فشرده می شوی؟ <br />چرا بغضم را به آسمان پرتاب نمی کنی ؟ <br /> <br />تنها همین ؟؟؟؟ <br />شیره جانم را <br />روانم را چونان خون آشامی پلید می مکی تا غرق در خونم کنی؟ <br />تا خیسم کنی؟ <br />تا دیگران بپندارند من همانم که خیس بارانم ؟ <br />نگفتمت شب است و خون و اشک و باران یکیست؟ <br />ای لعنت بر تو که نمی دانی هابیل مغموم من در گور خود پوسیده از انزوا و وهن دیگر حتی خواب عشق و عصیان و شقایق نمیبیند</div> <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109395648367592363?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093897733566657222004-08-31T00:56:00.000+04:302004-08-31T01:06:27.420+04:30<span style="font-family:tahoma;font-size:85%;"> <br /><div align="right">یاد آن روز ها بخیر <br />آن روز های غریب و زیبا <br />که زندگیم بسته بر این همه بند نبود <br />که شیطان چه بزرگ بود وقتی غم آنان را خفته در بستری از زمزمه های دلتنگی از یاد می بردم</div><div align="right"> که نانی کوچک بر سفره ی بی کران محبت چه دل ها را سیر نمی کرد <br />که با طنین بی کلام صدایش از شور و حرارت غرق در تب و شیدایی می شدم <br />که گم شده بودم در دریای بی کرانه ی یک تنها یک قطره <br />که سهمم از بهار تنها سر شاخه خشک درختی بود <br /></div><div align="right"> جوانه زد <br />برگ آورد و سبزی را در کویر آن همه بیداد تحفه بهار کرد <br /> <br />که گونه ام میعاد اشک و باران و کودکی بود <br />که زنجیریان غم را ضرباهنگ قدم هایشان در گذار از دلم می کردند <br /> <br /> <br />بستری در حسرت خواب سه وجب زیر بام و با این همه</div><div align="right">چه بالا و چه بلند <br /></div><div align="right">کتاب هایی روی هم چیده <br />کاغذ هایی رج خورده</div><div align="right"> و قلمی شکسته که دلم را چون ابری به حجم غریب بغض و حدیث و سکوت وگریه حرف به حرف بر سفیدای برف گونه کاغذ پاره ای می بارید <br />... <br />... <br />حال با قدم هایی لرزان از پی هم رو به افق می روم <br />اما <br />سیاهی که چادرش را بر رخ خورشید زیبایم می کشد <br />این را <br />این را <br />این مقصد موهوم خسته فریب را حتی <br />گم می کنم <br />گم می شوم <br />باز هم <br />باز هم <br />باز هم </div><div align="right">گم می شوم وای ی ی ! چه حقیرم در برابر زهر خند سیاه تاریکی <br /> <br />من صدای دیو مهیبی را که هر روز نشسته بر شانه ام قد می کشد می شنوم</div><div align="right">می شنوم <br />به خدا می شنوم <br /> <br />خدایا می ترسم <br />از این بند رهایم کن <br />دستم را بگیر <br />مرا با خود ببر <br />مرا با خود ببر <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div> <br /></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109389773356665722?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093800916161544812004-08-29T21:57:00.000+04:302004-08-29T22:05:16.160+04:30<font size=2 face=tahoma> <br /><div align="right"></div><p align="right">بر خاک <br />ایستاده بر ارتفاعی تنها به بلندای یک گام <br />با چشمانی سرخ از خون و شور از نمک <br />و جویباری بر گونه با غریو سیل عاصی <br />دستان کوچکت را رو به آسمانی بلند و دور و غمگین <br />رو به گریه فرشتگان و اندوه پرندگان گشودی <br /> <br />آن ارتفاع کوتاه <br />کوتاه و پست <br />تنها یک گام بلند تر از جایی که آنان ایستاده اند <br />همانان که سفیهانه عشق را در زرورق های رنگین به سکه می فروشند <br /> <br />آن ارتفاع کوچک <br />به بلنداییست که ایستاده بر آن می توان دست مهربان خدا را <br />بر گونه نهاد. </p> <br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109380091616154481?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093291832932897692004-08-24T00:37:00.000+04:302004-08-24T08:56:41.246+04:30<div align="right">احساس بهتر است یا منطق ؟ انسانی منطقی هستم یا جرثومه ای سرشار از احساس؟ دنیای امروز ما از دیدگاه منطق کمدی و از منظر احساس تراژدیست . و من ترکیبی گنگ و نا مانوس از منطق های احساسی کمدینی هستم که برای ایفای نقش در تراژیک ترین نقش ها انتخاب می شوم. باز هم پارادوکس!!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109329183293289769?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093260573714971592004-08-23T15:58:00.000+04:302004-08-23T15:59:33.713+04:30● یک نامه داشتم.پرسیده بود چرا من "تنهایی " را سوژه کرده ام؟؟ <br /> <br />رفیق! <br />تنهایی سوژه نیست .حقیقتیست برهنه و زیبا . من در زندگی شخصیم آدم غمگینی نیستم.اینها که می خوانی و می بینی فریادیست در عمیق ترین لایه های وجود که به هر حال روزی شاید به طریقی دیگر توی ویترین شخصیتی هر آدمی متجلی میشه .اصلا تو می دونی من کدوم تنهایی رو میگم؟ <br />گوش کن : <br /> <br />خسته و گردن بر افراشته <br />از غرور و سربلندی دندان بر جگر فشردن را دوست دارم <br />هنوز زندگی یعنی گردن بر افراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی <br />گلوله ای ملتهب از عصب درون ظاهر و قالبی آرام . <br />تا کی؟ <br />تا چند؟ <br />کو آن همراه که گفته بودند سر خستگی بر دستان پر مهرش می گذاری؟ <br />کو آن مسافر از راه رسیده من غرق در غبار و مهر ؟ <br />وعده سرزمینی پر از بهار نمور در عطش داغ خاک خورده کویرم؟ <br /> <br />امیدم کیست؟ <br />سرابی که هر چه بیش از آن می نوشم تشنه ترم می گرداند؟ <br />آخرین نت تصنیف تنهاترین تنهایی؟ <br />تنعا می بینی <br />تنها می بویی <br />و تنها لمس می کنی <br />تنها عشق می ورزی <br />در اعماق قلبت <br />در سطور کتاب فراموش شده عهدی که از یاد رفته است <br />یا شاید تنها تصویریست امیدوار به تمام خوبی ها <br />تنها نفس می کشی <br />در خواب پاییزی باغی با رویای بهار <br />هیچ غمت مباد آن دم که رویای بهار باغ در حقیقت پاییز چشم می گشاید.چرا که تنهایی مغموم ترین اصالت نسل از یاد رفته است . <br />نسل من <br />نسل تو <br />نسل ما <br /> <br /> <br /> <br />و اما مطلب امروز : <br /> <br />آن پریواره که می گفتم همین بود : <br />تنی نرم و دستانی که هیچ گاه دل سیری نوشیدم <br />لبانی نمور که دندان هایی تیز را پشت خوذ به لبخندی ملیح از قلب من پنهان می داشت ... <br />قلب من و آزمون دندانت دشوار تر آمد یا درد و تو آن هنگام که یک نیمه ات در من غروب و نیمه دیگر در خاطراتت طلوع می کند ؟ <br />آن هنگام که در نگاهت می خوابم در قلبت بیدار می شوند و آن دم که در قلبت چشم می گشایم نگاهت را به چشمانشان می بندی. <br />آزمون تلخ و غریبیست .نه؟!؟!؟!؟! <br /> <br />Wednesday, March 24, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 11:02 AM توسط farzin yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109326057371497159?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093260436398390972004-08-23T15:56:00.000+04:302004-08-23T15:57:16.396+04:30● امروز ترانه ای شنیدم تا بهانه ای باشد برای گریستنی دوباره <br /> <br />خط پايان <br /> <br />خط پايان رو رد مي كنم . <br />خطي كه هيچ وقت قرار نبود پايان باشه . وقتي قدم به پشت اين خط مي ذاري مي ايستي و به مسيري كه اومدي به تموم لحظه ها و خاطره ها فكر ميكني و مي پرسي : "آيا بيهوده حرام شد؟" <br />تمام لحظات, ايده ها , افكار و عواطف . همه چيز. . . <br />حالا سهم تو از تموم بايد ها و نبايد ها مي شه مشتي تصوير قديمي و خاك گرفته توي يك صندوق اهني با هزاران قفل لجوج و سرسخت و كليدي كه تنداب قرن و آدم ها و زوال و پوسيدگي و عواطف رو به منيت هاي متعفن آدمي اون رو با خودش برده. <br />بار سنگين اين راز سر به آهن و مهر در تمام طول سفري كه هيچ وقت قصد نداشتي اولين قدمش رو بر داري .عين مقصدش . <br />معلم عبوس بالاي سرت مي ايسته .كتاب رنگي و پر قصه بچگي و دختر شاه پريون و شاهزاده و قورباغه رو از دستت ميگيره و سرت تشر مي زنه: <br />درس تو توي اين كتاب نيست <br />كتاب " مسخ " رو باز كن <br />از كتاب خانه ماشين زده قرن 21 <br />صفحه عادت <br />Tuesday, March 23, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 10:34 AM توسط farzin yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109326043639839097?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093260360785470192004-08-23T15:55:00.000+04:302004-08-23T15:56:00.786+04:30ديگر قلبم به دستم فرمان مي دهد. <br />ديگر جز آنكه بر دل مي رود را نوشتن نمي توانم <br />ياريگري نيست مگر آن دم كه بخواهي جان و دل را بر سفيداي كاغذ نقش كني <br />اعتراف مي كنم <br />صريح و بي پرده <br />بي هيچ تكلف و پروا از اينكه آنان كه شايد بخوانند , مرا چگونه به قضاوت خواهند نشست . <br />وقتي آنچه را پشت سر نهاده ام مي نگرم چيزي به خاطر نمي آورم. <br />كجاي اين طريق گم شده ام؟ <br /> <br />مي خواهم همين دم, بر همين كلام سر بر آسمان بردارم <br /> <br />مي گذاري سرو د غم را به نام تو بخوانم؟ <br />غم <br />چه واژه بي معنايي ! <br />چه زيبا! <br />چه شاد و پر هياهو! <br />چه پر آواز و سبز! <br />آري همين غم را مي گويم <br />اصالت انسان غمي شيرين است كه . . . <br />خلا من تا خدا را پر مي كند. <br /> <br />نوشته شده در ساعت 10:34 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109326036078547019?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093260294222479182004-08-23T15:48:00.000+04:302004-08-23T15:54:54.223+04:30<div align="right">● (مصاحبه (كاملا تخيلي <br />مكان : خيابان آفريقا – پارك خشايار <br />مقدمه : <br />دختر خانومي با پاچه هاي كوتاه ( به قول مادر بزرگ : ورماليده) , مانتويي فوق چسبان , صورتي برنزه , سينههاي در حال انفجار از شدت فشار لباس , دو كاسه ريمل و سايه چشم كه در آنها سوسوي دو چشم كوچك از پشت لنزي سبز به زحمت ديده مي شود: <br />(س) سلام خانوم <br />(پ) سلام <br /> <br />(س) ببخشيد شما نظرتون راجع به آزادي چيه؟ <br />(پ) واه واه . آزادي؟ بگو شوش آقا .به گند كشيدند اين مملكت رو .همين ونك نيست .از هر دوتاش آشغال تره اصلا. هر چي عمله ست ريخته اين تو . <br /> <br />(س) ا ا عذر مي خوام خانوم .منظورم ميدون آزادي نبود . خود آزادي رو ميگم . <br />(پ) وااااااا پس چرا از اول نميگيد .واله خودتون كه بهتر مي دونيد چه خبره . ما جوونها رو درك نمي كنند .آدم نمي تونه راحت بپوشه .راحت بره راحت بياد. در ضمن خاك بر سر مردا .خدا كنند مجبور شند روسري سرشون كنند تا درد مارو بفهمند. <br /> <br />(س) خانوم من منظورم از آزادي ليبراليسمه نه اين هايي كه ميگيد . <br />(پ) والله ليبراليسم همچين مارك بدي نيست اما من بنتون و ورساچ رو ترجيح مي دم . تو جواهراتم بولگاري رو مي پسندم . در ضمن من تابحال همچين ماركي رو نديده ام . تنها اسمش رو اينورو اونور شنيده ام. <br /> <br />(س) به نظر شما براي تغيير سيستم فعلي و برقراري عدالت اجتماعي و آزادي و دموكراسي چه بايد كرد؟ <br />(پ)اين ضيا توي ماهواره يه چيزايي مي گفت . گفتش كه انقلاب كنيم آره؟ حالا قراره كه پنجشنبه با بچه ها بريم محسني شمع روشن كنيم تا ببينيم چي مي شه .البته اگر " نوشا " پارتي بگيره كه مي مونه واسه هفته ديگه. <br /> <br />خواستم مصاحبه رو ادامه بدم كه پسر بچه اي با صورت كثيف و لباس پاره از جيب شلوارم آويزون شد : <br />"آقا آقا آدامس مي خري؟ جون ننت يكي بخر " <br />يه بسته آدامس خريدم و رفتم روي نيمكت نشستم تا ضمن جويدن آدامس به آزادي فكر كنم . <br />ياد فروغ افتادم و تعبيرش از آزادي كه در شهر ما ميان ميادين توپخانه و اعدام و تير قرار گرفته. <br />Sunday, March 21, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 10:35 AM توسط farzin yaghoubi <br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109326029422247918?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093259869982903192004-08-23T15:46:00.000+04:302004-08-23T15:47:49.983+04:30● کیست تا مرا برزبانی که طعمش رفاقت است و بوسه جاری کند؟ <br /> <br />می ترسم <br />می ترسم بمیرم بی آنکه این همه در درونم حتی مایه ی چراغی با کورسویی کوچک <br />تنها همان قدر <br />که <br />راه پرنده ای بال بشکسته <br />نگاه از کف رفته <br />دل پر از حسرت آشیانه را روشن کند <br />نباشد <br />چه مرگ تلخی مرا به انتظار خواهد بود اگر ... <br />تنها چراغ بی فروغ اعماق دلم هیچ سلامی را برای غریبانه ها روشن نکند . <br /> <br />دوست ندارم بمیرم بی آنکه .... <br />Friday, March 19, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 5:42 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325986998290319?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093259395217202932004-08-23T15:39:00.000+04:302004-08-23T15:39:55.216+04:30● در تپش دلی کوچک <br />غربتی عظیم تمام آرامش آبی سیاه پوش شب دریایی را <br />که بر ساحلش بودی <br />به جدالی طوفانی <br />به سایه ای محو از غم و لبخند بر لبانت <br />به گفتگویی در فریادی بی صدا <br />می طلبید <br /> <br />چه بزرگی با آن قلبت که تمامیت انسان را بر مسیرنگاهی مفروش از گریه – امتدادی تا ناکجایی سبز و بی انتها <br />به ضیافتی می طلبد که بر سفره کوچکش غرور و عصیان و مهر را ناعادلانه تقسیم می کنند . <br /> <br />چه ناعادلانه! <br />چه ناعادلانه! <br /> <br />شب <br />نمک <br />گریه و باد <br />مستی و راستی <br />دنیا در برق نگاهی <br />ایثار مهری به فریاد <br />بغض <br />لبخند <br /> <br />چه زیبا !!!. . . <br /> Thursday, March 18, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 7:27 AM توسط farzin yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325939521720293?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093256395999971162004-08-23T14:47:00.000+04:302004-08-23T14:49:56.000+04:3028 سال هوا را مصرف كردم و اقيانوس و آفتاب و ابر و ماه و خاك را . . . <br />لعنت خدا را * <br />و هنوز مانند ساليان دور از اين , حيران خواب پروانه و پرنده و بادبادك مي بينم . <br />براي انسان حرمت فراوان قائلم . براي دوستي بيش از انسان و ترانه را بيش از هر دو دوست دارم . <br />ترانه يعني حرمتي راز آلود <br />از غذا ها همه را دوست دارم <br />پيانو را اگر بنوازند و گيتار را اگر بنوازم آسماني مي شوم . يادت نرود كه آسمانم تنها يك وجب از سقف اتاقم فاصله دارد. <br />شكسته نفسي را دوست نمي دارم . <br />تنها دو گناه كبيره مي شناسم و تمام آنهايي كه ختم به اين دو مي شوند : " دل شكستن " و "آبرو ريختن" . با اينحال توفيق اگر دهند عرضه گناهان <br />متوسط و صغير را نيز ندارم. شيطنت اما فراوان . . . <br />گاه پيچيده و در هم تنيده هستم. آنقدر زياد كه در خود گم مي شوم . گاه آنقدر ساده كه نسيمي كوچك مرا تا افق هاي دور با خود مي برد. <br />دودست دارم و دوپا .چشم چشم دوابرو .دماغ و دهن و يك گردو. گردو را با همه قسمت مي كنم. <br />قلبم رام نمي شود. تا بحال مالك نبوده و تمليك نپذيرفته .به كار خود مشغول است. مي تپد , مي خندد , مي گريد . . . <br />ولي تا بحال عاشق نبوده .رام اگر شد دوري رام كننده برايش سخت است. شايد به همين خاطر است كه توحش را ترجيح مي دهد . <br />مريم و ياس سپيد را دوست مي دارم .ولي نمي دانم چرا وقتي باد شقايق هاي وحشي كوهپايه را پرپر ميكند با همه گل ها قهرم. <br />رنگ هاي مورد علاقه ام سفيد است و سياه .سفيد بي رنگيست و سياه بالاترين آنها <br />بعيد ترين فاصله اي كه شناختم مرزي به باريكي يك تار موست ميان واقعيت تا حقيقت . <br />عاشق نوشتن هستم . بعد از ترانه , قلم يگانه ترين مونس من است . <br />چيز ديگري يادم نيست . . . <br />* (با شباهت به شعر نفرين - احمد شاملو) <br />Thursday, March 18, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 7:26 AM توسط farzin yaghoubi <br />…………………………………………………………………………………………………………… <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325639599997116?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093256034234874472004-08-23T14:42:00.000+04:302004-08-23T14:43:54.233+04:30خوابيده بودم <br />روي زمين سخت <br />زير شلاق باد <br />بااينحال نمي دانم چرا از درون با حرارتي وحشي مي سوختم . <br />پوستم سرما را تاب نمي آورد و درونم لهيب آتش را . <br />خواب مي ديدم : <br />خواب فرار , گريز , انتظار و شيطان <br />خواب تصويري در آيينه اي شكسته <br />خواب دالانهاي پيچ پيچ و نمور پر از هياهوي چندش آور مردگان و عفريته ها <br />و <br />دلقك هايي كه در عبور ناباور و هراسانم , خنده اي كريه بر لب به من تعظيم مي كردند. <br />انگشتان دراز و استخواني با پوستي چروك و خاكستري كه رگه هاي خون در خود داشتند .ناخن هاي پوسيده , كريه , زرد و بلند. <br /> <br />ناگهان در ميان اين همه چشم گشودم <br />پروانه اي روي پيشانيم نشسته بود. <br />نگاهم كرد و پريد و رفت . . . <br /> <br />زمين نرم ترين گهواره خدا شد <br />باد از خجالت نسيم لب گزيد . <br />در دلم باران آمد و بهار روييد <br /> <br />ارام مي آيم بالاي سرت <br />مي نشينم و به چشمان خفته ات مي نگرم <br />دلم مي خواهد بيدارت كنم <br />اما از شنيدن " خوابم مي آيد و باشد تا فردا " مي ترسم <br />بي صدا كنارت مي مانم تا اگر هراسيده از خواب بيدار شدي <br />آن نگاه را <br />در سفره دستانم با تو قسمت كنم. <br /> <br />نوشته شده در ساعت 1:18 AM توسط farzin yaghoubi <br />........................................................................................ <br />● گرگ تنها فرو غلتید و. . . <br />ودرد رگانش را تا خانه ی آخرین نگاه بی رمق پیمود . <br /> <br />نفسش در سوز سرما ابر شد. <br />باران شد. <br />تنها یک قطره <br />یک قطره <br />درست بر تلاقی درد و آخرین نگاه بی رمق <br /> <br />تصویر آهویی غمگین و نگران در آن قطره منعکس شد <br />به چشم خدا آمد <br />فرشته ها گریه می کردند <br />و باران <br />می بارید. <br /> Wednesday, March 03, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 1:13 AM توسط farzin yaghoubi ) ) <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325603423487447?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093255644564377232004-08-23T14:34:00.000+04:302004-08-23T14:37:24.563+04:30● تمام بوی خیس باران را تا آخرین خاک آن جاده نفس کشیدم. <br />درچشمانت پرنده کوچک خیسی زندانیست که عشق بالش را به بند کشیده . <br />در چشمانم تویی <br />و بین ما همان جاده که خیس از باران است و غرق شمیم نمور و غمگین خاک <br /> <br />راستی یادم رفته بود بگویم . . . <br />می دانستی بغضت لرزه ایست که ویرانم می کند؟ <br />که به زهرخندی آوار تنم را به ضیافت خود می خواند؟ <br /> Thursday, February 19, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 10:56 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325564456437723?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093255423473810642004-08-23T14:33:00.000+04:302004-08-23T14:33:43.473+04:30● پري كوچك چشمانش را به آرامي گشود .نوازشي نرم موهاي نقره فامش را آشفت. خنك و وسوسه انگيز. با خود گفت .شايد نسيمي كه مادرم درقصه ها برايم مي گفت همين است. پرسيد تو نسيمي؟ و آن راز لغزيد و رفت . <br />به حيرت بالا رانگريست .تاریک بود . تاریک و مبهم پر از چراغ هاي كوچكي كه با كورسوي سفيدشان ياد آور خانه هايي بودند در سرزميني كه به آرزوي آن افسانه گونه قصه هاي دراز مادر فراپشت در نورديده بود. <br />تا اينجا <br />تا سرزميني غريب و موهوم به نام زمين . <br />پاي در آن رويا نهاده بود. به ترديد سفتي خاك را زير پا آزمود و قدم برداشت. <br />يك <br />يكي ديگر <br />يكي ديگر <br />يكي پس از ديگر <br />... <br />... <br />... <br />ساليان گذشت و همچنان قدم ازپي قدم بر ميداشت . قرن ها راه رفت و گام ها را شماره كرد . <br />مي رفت و مي ديد که هم چیز در دایره ای مبهم تکرار می شود.آخر مادر گردی زمین را نمیدانست .تنها رفتن و رفتن و رفتن تا رسیدن. به کجا؟؟؟ <br />نمی دانست . <br />پایان را دوست نمی داشت و قبل از رسیدن کلاغ مغموم قصه به لانه خواب چشمان زیبایش را به نرمی می بوسید. <br />از این رو هیچگاه ندانست که کلاغ کوچک قصه ها ی زمین همیشه خسته از این تکرار با پرهای خیس و شکسته و زخمی به خانه ای می رسد تا بر جوجه های مرده اش بگرید. <br />... <br />... <br />... <br />شهابی کوچک در آسمان تاریک فرو لغزید و چرخه تکرار از هم گسیخت. <br /> <br />نوشته شده در ساعت 2:21 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325542347381064?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093255192771652322004-08-23T14:23:00.000+04:302004-08-23T14:29:52.770+04:30<div align="right"> <br />● آسمان را رها کن.من بر زمینم <br />من بر خاک می ایستم شاید پرنده ای خسته در خیال خود مرا درختی بپندارد <br />من بر خاک زانو می زنم.دیگر توان ایستادنم نیست. <br />من بر خاک می نشینم و غبار را مشت از پی مشت درمان عطش می کنم <br />من بر خاک نشسته ام و روز از پی روز انعکاس سبز علف در چشمانم به زردی می گراید. <br />... <br />سر بر خاک می گذارم و می خوابم <br />شاید فردا روز دیگری باشد. <br />Sunday, February 01, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 2:26 AM توسط farzin yaghoubi </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325519277165232?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093254500412639772004-08-23T14:16:00.000+04:302004-08-23T14:18:20.413+04:30 ● باید جوابی به یک دوست بدهم،حرفي،حديثي ، اشارتي شايد.اصلا نه .گريستني به فراخناي دل .اين حديث مكرر احساسات متناقض و متنافي در ضربان زمان . <br />حست چقدر آشناست!!! <br />يادت مي آيد ؟گفتم كسي ديگر كس را انگشت سوي ماه نشان رفته بود . و آن ديگر به جاي ماه انگشت را مي نگريست .گفتمت كه ماه را ببيني نه انگشتاني كه ماه را نشان مي دهند و تو انگشت را ديدي بجاي آن همه ماه .آن همه اشارت و كنايت. <br />آن كه گفتي كلامي مقدس نبود . كلام مقدس همه عشق است .نه آن عشقي كه شمايان را كار آيد كه گر حديث دردي هست از فاجعه از شماست كه همه نيرنگيد و فاجعه و بفول شاعري بس عزيز – و از خود بستوه .نه؟ <br />گفتند : <br />آن كلام مقدس را با شما خواهيم آموخت <br />ليك به خاطر آن عقوبتي جانفرساي را مي بايدتان تاب آورد. <br />عقوبت دشوار را چندان تاب آورديم آري <br />كه كلام مقدس باري همه از خاطر گريخت ... <br /> <br />در تحمل از عقوبت عشق و دل در رهن نهادن چنان كشيده ايم – چنان كشيده ايم كه كلام مقدس را از خاطر برده ايم. <br /> <br />دوست من ! <br />توي همين شبهاي ولگردي – به قول تو البته – بهت گفتم من رفت و آدم ديگراني كه دوستشان دارم علي الخصوص قهرشون،بي جنبگي هايشون ، نديدن هاشون و چيز هاي بد ديگرشون رو به اسافل اعضام حواله ميكنم نه همه چيزشون رو. <br />عشق معامله نيست .دوست داشتن هم همينطور. به قول بزرگي : كار خوبي كه قصد منتش رو گذاشتن حتي از ذهنت عبور مي كنه اگر انجام ندي بهتره. <br />توي يك عشق عاشق هميشه برنده است. وصل عاشق و معشوق در رويا .. درخيال .در جايي كه هيچ عرصه انكاري نيست . <br /> <br />گوش كن : <br />اصلا فرض كه مردمان هنوز در خوابند <br />فرض كه هيچ نامه اي( و يا Email و يا Off Line ) هم به مقصد نرسيد <br />فرض كه بعضي از اينجا دور حتي نان از سفره و كلمه از كتاب <br />شكوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند ... <br />با روياهامان چه مي كنند؟؟؟؟؟؟؟ <br /> <br /> <br />وصل واقعي در روياست !! <br />با رويا هاي ما چه مي كنند اين بيخبران از اين جا دور؟؟چه مي توانند؟با كدام قدرت و زور؟ <br />من از بي خيالي حرف زدم و حواله مطالبي از اين دست به اعضاي ممنوعه . انكار عشق كه نكردم . و اوج اقتدار همينجاست ...،سر بر شانه اش مي گذاري ،اشكت را بر سينه اش مي فشاني ،اشك از چشمان خيسش مي ستاني بي آنكه بخواهد يا نخواهد سنگ صبورش مي شوي بي آنکه حتی تو را طلبيده باشد. بي آنكه بخواهد يا بداند... بي آنكه بداند ...بي انكه حتي بخواهي كه بداند و تمام قدرت عاشق همين است. قدرت عشق و ذلت معشوق . بي آنكه بخواهد غرق در عشق توست غريقي بيش نيست در تلاطم خروشان امواج تو . مي فهمي ؟ <br />آنكه بايد بداند مي داند !!! باور كن كه مي داند . <br /> <br />حرف زياد است <br /> <br />انسان زاده شدن تجسد وظيفه بود <br />توان دوست داشتن و دوست داشته شدن <br />توان خنديدن به وسعت دل و گريستن از سويداي جان <br />توان تحمل نوميد ي <br />توان به دوش بردن بار امانت <br />توان تحمل دردناك تنهايي <br />تنهايي <br />تنهايي <br />تنهايي عريان <br />انسان زاده شدن دشواري وظيفه بود. <br />انسان دشوار است و عشق از انسان دشوار تر <br /> نوشته شده در ساعت 2:51 AM توسط farzin yaghoubi <div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325450041263977?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093254267492690722004-08-23T14:13:00.000+04:302004-08-23T14:14:27.493+04:30<div align="right">● اگر گفتم نه از عرض اندام كه بهر گفتن بود .همين .مشكل از اينجا آغاز مي شود.چه فرقي مي كند ؟تو بگويي يا من؟ <br />گفتني ها را بايد گفت از زبان من از زبان تو از زبان همه ... <br />خيلي وقت بود كه تصميم داشتم بنويسم .نه فقط براي خودم .برا ي خودم براي تو براي تمام بغض ها و بيهودگي ها . <br />يادت باشد ! <br />چندان دخيل مبند كه بخشكانيم از شرم ناتواني خويش. <br />... <br />و چندان هنرم نيست جز اينكه گهواره ات باشم، تختت و تابوتت <br /> <br />بگذريم <br />ياد شبي افتادم غريب.در خانقاه پير بسطام.ذكر و سماع و اين شعر به ضرباهنگ سر تابه هاي دراويش دراز گيسو بر گود سماع : <br /> <br />آمده ام كه تا بخود، گوش كشان كشانمت <br />بي سر و بي خودت كنم، در دل و جان نشانمت <br /> <br />آمده ام كه تا تورا جلوه دهم در اين سرا <br />همچو دعاي عاشقان، فوق فلك رسانمت <br /> <br />آمده ام كه بوسه اي از صنمي ربوده اي <br />باز بده به خوش دلي، خواجه كه واستانمت <br /> <br />آن نفسي كه با خودي ، يار چو خار آيدت <br />وآن نفسي كه بيخودي، يار چه كار آيدت؟ <br /> <br />آن نفسي كه با خودي ، يار كناره مي كند <br />وآن نفسي كه بيخودي ، باده يار آيدت <br /> <br />جمله بي قراريت از طلب قرار توست <br />طالب بي قرار شو تا كه قرا ر آيدت <br /> <br />جمله بي مراديت از طلب مراد توست <br />ورنه همه مراد ها، همچو نثار آيدت <br /> <br />عاشق جور يار شو، عاشق مهر يار ني <br />تا كه نگار نازگر، عاشق زار آيدت <br /> <br />بعد از ياد آوري اين خاطره بي جهت و دليل تصميم دارم به عشق گير بدم .راستی تعريف تو از عشق، از اين سه حرف هزار معنا چيه؟ <br />تپه اي كه هر خري از آن بالا مي رود؟ <br />سو تفاهمي ميان دو احمق؟ <br />فاصله اي ناپيمودني ميان ياس و زندگاني؟ <br />برهوتي ميان خدا و آتش؟ <br />خنكاي مرهمي بر شعله زخمي؟ <br />سوز شعله بر سرماي درون؟ <br />پناهگاه؟ <br />گريزگاه ؟ <br />پرواز؟ <br />مفهومي كه باهاش خر شدي و گذاشتي اون پدر سوخته ازت حسابي سو استفاده كنه؟ <br />كليد واژه سكس؟ <br />عبارتي كه گند روابط و خيانت رو به صورت تركيب جادووييش با فرمول شيميايي : بابا نمي فهمي ديگه!من عاشقتم ضد عفوني و رفع و رجوع مي كنه؟ <br />شاه كليد ازاله معصومانه و رومانتيك بكارت ؟ (قابل توجه دوست خوب من – به صورت اختصاصي) <br /> <br />انتخاب كن ! <br />تعريف و برداشت تواز سوژه بحث هاي پايان ناپذير چيست؟ <br />كسي انتخاب تو رو نمي بينه.پس يك نفس عميق بكش .سعي كن براي چند لحظه خيلي كوتاه خودت رو يك فرد صادق و راستگو مجسم كني .آدمي كه احمقانه ترين فعل هستي – يعني خود فريبي – رو مرتكب نمي شه.(بهت قول مي دم به هيچ جات برنخوره).بعد چشمات رو باز كن و اگر برات سخت نيست به اين عبارت آشنا فكر كن : <br />"عشق من" <br />نه برزبان كه شايد گذاري بر دل حتي كسي را مورد خطاب خود بااين كلام جادويي قرارداده باشي <br />فكر كن. كنيد.أن هنگام كه اين خطابه بر جانت گذشت ... <br />به چه انديشيد؟ <br />به چه مي انديشدی؟ <br />به چه خواهي انديشيد؟ <br /> <br />كاستن <br />از درون كاستن <br />كاسه <br />كاسه اي در خود كردن <br />چاهي در خود زدن <br />چاه <br />... و به خويش اندر شدن <br />به جستجوي خويش... <br />أري <br />هم از اينجاست <br />فاجعه <br />كه أغاز مي شود: <br />به خويش اندر شدن در قلمرو ظلمت . <br /> <br />و نيكبختي – <br />دردا <br />دردا <br />دردا <br />كه أن نيز سرگرداني ديگريست در قلمروي ديگر : <br /> <br />"ميان دوقطب حمق و وقاحت " <br /> <br />(احمد شاملو – از كتاب أيدا – درخت _ خنجر و خاطره – سرود أنكس كه برفت و آنكس كه بر جاي ماند) <br /> <br />عشق خود را ميان اين دو قطب مي جويي؟ يا قطب سوم...........؟ <br />حتمابهش فكر كن <br /> Friday, February 06, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 2:58 AM توسط farzin yaghoubi <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325426749269072?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093254003143453032004-08-23T14:08:00.000+04:302004-08-23T14:10:03.143+04:30به نفرت مشت در رگ هاي قرمز و پر خونش فرو مي برم. <br />گونه سرخش را وحشيانه به ناخن مي خراشم و <br />اين طفل ناخواسته را <br />اين عذاب جاويدان را از سينه بيرون مي كشم. <br /> <br />با خشمي كور <br />با هق هقي عاصي كه صداي شكستن مي دهد بر زمينش مي كوبم <br />مقابل پايم به خاك مي نشيند و <br />هراسان <br />بهت زده و ناباور <br />زهر بغضش را در چشمانم مي پاشد . <br /> <br />]فرياد عاصي من [ <br /> <br />به لگد مي كوبمش <br />به نفرت <br />نفرت <br />نفرت <br />با ترس از اين كه نگاهش را تا ابد برايم چون داغي يادگار گذارد <br /> <br />پايم را كه بر مي دارم گريه مي كند <br />مي تپد و باز <br />ناباور خيره در من غرق مي شود <br /> <br />واي <br />نمي ميرد <br />نمي ميرد <br />نمي ميرد <br /> <br />بي توان و رمق بر خاك زانو مي زنم <br />چونان مادري هستم كه طفلش را , پاره جانش را آزرده <br />نگاهش , نگاه كودكيست كه جز دستان مادر <br />همان دستان پر آزارم <br />هيچ پناهي ندارد . <br />برش مي دارم . گل آلود است و كثيف . <br />خيس از اشك و غرق در خاك <br />قطره اشكي در ترديد ماندن يا فرو چكيدن بر گونه اش حيران است . <br /> <br />در سينه , در گهواره اش مي خوابانم و غمگين ترين لالايي اميدوار را <br />آرام آرام <br />در گوشش زمزمه مي كنم . <br />شايد دوباره آرامش را در روياي كودكانه ي آفتاب و عشق و آسمان بازيافت . <br />Sunday, March 07, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 12:38 PM توسط farzin yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325400314345303?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093253792456070222004-08-23T14:05:00.000+04:302004-08-23T14:06:32.456+04:30<div align="right"> <br />با اقتباس از شعر حلقه زر فروغ فرخزاد و مشاهده مجدد بلاهت که داستانیست برای خود . <br /> <br />چشمانش را بست . غرق خیال شیرین تصویر حلقه ای زرد بر انگشت خود تا عمق نور و چلچراغ رفت و بازگشت . <br />آهی کشید و گفت : " آه اگر می توانستم " <br />سالیانی دور از آن خاطره پیرزنی شکسته به اندوه چشمانش را گشود . <br />در حلقه زرد نگریست <br />آهی کشید و به بغضی تلخ نالید : " آه گر می دانستم" <br /> <br />نوشته شده در ساعت 1:01 AM توسط farzin yaghoubi </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325379245607022?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093253641668993702004-08-23T14:03:00.000+04:302004-08-23T14:04:01.666+04:30● میگی عاشق بارونی ولی وقتی بارون میاد چتر میگیری بالا سرت. <br />میگی عاشق برفی ولی طاقت یه گوله برفی رو نداری . <br />میگی پرنده ها رو دوست داری ولی میندازیشون تو قفس. <br />میگی عاشق گل هایی ولی خیلی راحت از شاخه جداشون میکنی. <br />انتظار داری نترسم وقتی میگی عاشقمی؟ <br /> <br />غم نان نمی گذارد.روزمرگی و سایر مشکلات و سگ دو زنی ها ... <br />غم خاطرات تلخ نمی گذارد. <br />کابوس ها هم همینطور. <br />خیره در هیچ کجا نگریستن و یورش یاد روز های تلخ را تاب آوردن نمی گذارد <br />با اینحال گاهی جمله ای یادی تلنگری آتشفشان ساکت و مهیبی را به فوران گدازه های تلخ درون وا می دارد. <br />تلخ <br />تلخ <br />آیا هیچ یادی از شیرین مانده؟ <br /> <br />پنج خط بالا را یادواره ای از یک دوست فرستاده. <br />عشق به باران و چتر ... <br />چه پدیده ایست باران .در لطافت طبعش خلافی نیست. تا بر سر بباردت عاشق میکند.برکت خداست. <br />می بارد <br />می بارد <br />می بارد <br />آنقدر می بارد تا سیلی شود.آنگاه این همه لطافت به خروش می غرد تا عشق و هستی و امید را با خود به لعنت ابدی نیستی برد. <br />هیچ شاعری غرقه در میان غریو سیل به گیسوان یارش اندیشیده؟ <br />هیچ شاعری در میان خشت و جنازه و ضجه آنانی که دمی دیگر آنقدر عشق می بلعند تا دیگر هیچ از هستی و مستی و عشق به یادشان نیایدکلامی از چشمان تو گفته است؟ <br />یادت می آید؟ <br />زمانی دور نوشته بودم چتر بر نمیدارم تا در نگاهت خیس شوم... <br />ولی اینبار اگر باران آمد چتر بر می دارم. <br />چتری برای همه. <br />برای تمام آنانی که دوست می دارم. <br />باران که می بارد تو پشت پنجره می ایستی .طبع شعرت شکوفا می شود و جملات قصار می نویسی. <br />باران رحمت خداست و این رحمت در جوی آب زباله ها را با خود میبرد تا جنوب بزرگ شهرم را میهمان رحمت و عشقی پر زباله کند. <br />برای این باران ها همیشه چتر بردار .برای خود نه ...برای من <br />شاید روزی که باران را نفرین میکنم در پناه چترت دمی سرمای استخوان سوز رطوبت را از یاد ببرم. <br />من عاشق باران نیستم . عاشق تو ام و در روزگار ما عشق دیگر به چتر و باران نیست . چتر اگر برندارم در ریزش فرصت سوز باران در جستجوی پناهی حتی از من آری من می گریزی. <br />تو می فهمی چه می گویم.نه؟؟؟؟؟ <br />در روزگار ما عشق دیگر گونه نفس می کشد. <br /> Tuesday, January 13, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 7:59 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325364166899370?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093251477186470082004-08-23T13:26:00.000+04:302004-08-23T13:27:57.186+04:30● به نظر می رسید که همه چیز روبراه است تا اینکه آغاز شد... <br />رفتن یا ماندن - مساله این است <br />بودن یا نبودن - مساله این است <br />عشق یا نفرت - مساله این است <br />شانه بالا انداختن یا گریستن - مساله این است <br />... - مساله این است. <br />مساله این نیست - وسوسه این است. <br />تردید این است <br />Friday, January 23, 2004 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 12:53 PM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325147718647008?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093251219559350862004-08-23T13:21:00.000+04:302004-08-23T13:23:39.560+04:30<div align="right">مسيح 12 حواري داشت .همگي خوب و همگي بر مسند انجيل اين كتاب مقدس نشسته.مغموم ترين حواري مسيح يهوداست.هم او كه نامش چون ياگو در اتللو مظهر خيانت و ناجوانمرديست. مردي از قريه اسخريوط كه مسيح را به پونتيوس پيلات حاكم يهودي وقت اورشليم فروخت . <br />به روايتي در بازار اورشليم به ضرب دشنه يكي از هواداران مسيح از پاي در آمد و به روايتي ديگر از ندامت خود را به دار شرمساري آويخت. <br />و شعر زير نگاهيست ديگر گونه به آخرين دقايق حيات اسطوره اي مسيح و ضد مسيح از احمد شاملو. <br /> <br />سال نو مبارك !!!! <br />(مرد مصلوب) <br />مرد مصلوب ديگر بار به خود آمد <br />درد در موجاموج از جريحه دستانش به درونش مي دويد <br />و در حفره يخ زده قلبش در تصادمي عظيم منفجر مي شد <br />و آذرخش چشمك زن گدازه ملتهبش <br />ژرفاهاي دور از دسترس درك او <br />از لايتناهي حياتش را روشن مي كرد <br />ديگر بار ناليد : <br />پدر اي مهر بي دريغ! <br />چنان كه خود بدين رسالتم برگزيدي چنين تنهايم به خود وانهاده اي؟ <br />مرا طاقت اين درد نيست <br />آزادم كن <br />آزادم كن <br />آزادم كن <br />اي پدر! <br />و درد عريان تندر وار در كهكشان سنگين تنش <br />از آفاق تا آفاق به نعره در آمد كه : <br /> <br />بيهوده مگوي <br />دست من است آنكه سلطنت مقدست را بر خاك تثبيت كنم <br />جاودانگي است اين كه به جسم شكننده تو مي خلد <br />تا ابد الآباد افسون جادويي نسخ بر فسخ اعتبار زمين شود. <br />به جز اينت راهي نيست. <br />با درد جاودانه شدن تاب آر اي لحظه ناچيز <br /> <br />ودر آن دم در بازار اورشليم به راسته ريس بافان پيچيد مرد سرگشته <br />لبان تاريكش بر هم فشرده بود و چشمان تلخش از نگاه تهي <br />گويي به اعماق ظلمات درون خويش مي نگريست. <br />در جان خود تنها بود. <br />پنداري تنها در جان خود به تنهايي خويش مي گريست. <br />مرد مصلوب ديگر بار به خود آمد <br />جسمش سنگين تر از سنگيناي زمين بر مسمار جراحات زنده دستانش آويخته بود <br />سبكم كن سبك بارم كن اي پدر! <br />به گذار از اين گذرگاه درد <br />ياريم كن <br />ياريم كن <br />ياريم كن <br />و جاودانگي رنجيده خاطر و خوار در كهكشان بي مرز درد او <br />به شكايت سر به كوه و اقيانوس كوفت نعره زنان <br />كه ياوه منال <br />ياوه منال <br />تورا در خود مي گوارم تا من شوي <br />جاودانه شدن را به درد جويده شدن تاب آر <br /> <br />و در آن هنگام برابر دكه ريس فروش يهودي تاريك ايستاده بود مرد تلخ <br />انبانچه سي پاره نقره در مشتش <br />حلقه ريسماني را كه از سبد برداشته بود مقاومت آزمود <br />و انبانچه نفرت را به دامن مرد يهودي پرتاب كرد مرد تلخ <br /> <br />از لجه هاي سياه بي خويشي بر آمد ديگر بار سايه مصلوب <br />به ابديت مي پيوندم <br />من آبستن جاودانگي ام <br />جاودانگي آبستن من <br />فرزند و مادر توامانم من <br />اب و ابنم <br />ومرا با شكوه تسبيح و تعظيم از خاطر مي گذرانند <br />و چون خواهند نامم به زبان آرند زانوي خاكساري بر خاك مي گذارند <br />El Christo Rae. Viva El Christo Rae <br />و درد در جان سايه به تبسمي عميق شكوفيد <br /> <br />مرد تلخ كه بر شاخه انجير بني وحشي نشسته بود سري جنباند و زير لب گفت : <br />چنين است آري <br />بايد از لحظه از آستانه ترديد بگذرد و به قلمرو جاودانگي قدم بگذارد. <br />زايش دردناكي ست اما از آن گزير نيست. <br />بار ايمان و وظيفه شانه مي شكند. <br />مردانه باش. <br />حلقه تسليم را گردن نهاد و خود را در فضا رها كرد با تبسمي <br /> <br />شبح به نجوا گفت : <br />جسمي خرد و خونين در رواق بلند سلطنت ابدي <br />اينك منم آن شاه شاهان <br />حكم جاودانه فسخم بر نسخ اعتبار زمين <br /> <br />درد و جاودانگي به هم در نگريستند پيروز شاد و دست در دست يكديگر نهادند <br /> <br />و شبح سرد مصلوب در تلخاي دلش انديشيد: <br />اما به نزديك خود چه ام من؟ <br />ابديت شرمساري و سر افكندگي. <br />روشنايي مشكوك من از فروغ آن مرد اسخريوطيست <br />كه دمي پيش به سقوط در فضاي سياه بي انتهاي ملعنت گردن نهاد <br />انساني برتر از آفريدگان خويش <br />برتر از اب و ابن و روح القدس <br />پيش از آنكه جسمش را فديه من و خداوند پدر كند فروتنانه به فرو شدن تن در داد <br />تا كفه خدايي ما چنين بلند بر آيد. <br />نور ابديت من سر بزير در سايه سار گردن فراز شهامت اوگام بر خواهد داشت <br /> <br />باآهي تلخ <br />كوتاه و تلخ <br />سر خار آذين شبح بر سينه شكست و مسيحيت بر آمد. <br /> <br />كامياب و سيردرد شتابان گذشت و درمانده و حيران جاودانگي سر بزير افكند. <br />زمين بر خود بلرزيد <br />طوفان به عصيان زنجير بر گسيخت و خورشيد. . . <br />از شرمساري چهره در دامن تاريك كسوف نهان كرد <br />زير خاكپشته خاموش سوگواران به زانو در آمدند و <br />جاودانگي سر بند سياهش را بر ايشان گسترد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325121955935086?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093251049443496282004-08-23T13:19:00.000+04:302004-08-23T13:20:49.443+04:30<div align="right"> <br />اولين قسمت رو در سال 1377 نوشتم و هيچ وقت ندونستم چه جوري بايد تمومش كنم.دنبال يك پايان مناسب مي گشتم كه هيچ وقت نيافتم.تا ... امشب.شب يلدا. طولاني ترين شب سال. نمي دونم چرا ياد داستان نيمه تمام افتادم و حس كردم امشب بعد از 5 سال وقت تموم كردنشه. داستان بايد واقعي تموم بشه مگه نه؟ <br />بعد از 5 سال. . . <br />موقع نوشتن باقي ماجرا خيلي سخت گذشت . به تمام معنا توي كلماتم زندگي كردم و پا به پاي حس غنچه حس خودم و تك تك خاطرات كودكي كه فكر ميكنم براي همه به نوستالژي بدل ميشه بغض كردم آه كشيدم تلخ و گاه شيرين لبخند زدم و در نهايت وقتي از پس بغضم بر نيومدم . . . <br />فكر مي كنم اين طولاني ترين نوشته من ظرف يك ساعت براي طولاني ترين شب سال باشه . آخرداستان اول داستان رو يك بار ديگه نوشتم شروع كردم. قصه هاي من همه اينجوريند ديگه . . . <br /> <br />.......................................................................................... <br />مسافر بود وميدان خالي با آن غبار كز ناپاك قدم هايشان به آسمان پاك برخاسته بود . <br />خورشيد بود و دستان شب حلقه بدور گردن بلند خورشيد <br />دستان شب بود و چهره آفتاب سرخ و كبود از فشار ظلمت <br />طولاني ترين شب سال <br />طولاني ترين شب سال <br />خاطره اي تلخ از لبخندي نيم شكفته <br />نيم شكفته چون غنچه اي كه اولين نگاهش به آفتاب را به تيغ سرما سربريده بودند <br />عطر پنهان, روياي پنهان , عشق پنهان, اميدي پس از درد زايش, مرهمي بر درد زايش <br />روياي خواهم شكفت, هوس بال پروانه, حسرت خنكاي پر هوس نوازش نسيم <br />همه <br />همه <br />همه آويخته بر ساقه اي پر خار , سر نيمه افتاده گل سرخ با سايه اي گنگ از خاطره واپسين لبخند نشكفته اي كه مي بايد اولين مي بود. <br /> <br />مسافر بر خاك زانو زد .دستش را زير چانه غنچه نهاد.سر غنچه را به آرامي از سينه پر خارش برداشت.چشم در چشم ... <br />چشمان غنچه از نگاه خالي بود. غنچه مرده بود. غنچه هيچگاه دل سيري سر از پيله سبز" باشد تا فردا"" شايد تا فردا" برنياورده بود. <br />خانه عنكبوت پير بين قلب و سر غنچه از هم گسيخت و نگاه خشمگينش بازي مرگ و ياس و عشق را به تملكي موهن آلود. <br /> <br />مسافر دستش را عقب كشيد .سر غنچه دوباره بر سينه افتاد.با همان سايه گنگ لبخند. <br />پروانه رفته بود . . . <br />مسافر حيران نگريست. <br />مرده ها نيز در حسرت مي گريند. <br />قطره اشكي از چشمان غنچه مرده بر خاك چكيد. <br />قطره اي ديگر. <br />قطره اي ديگر . <br />قطره اي ديگر و باران باريدن آغاز كرد. <br /> <br />مسافر به افق نگريست .خورشيد نيز مرده بود وآسمان فريبكارلكه هاي خون او را موذيانه از دامن كبود خود در افق مي زدود. <br />سرمايي چندش آور مسافر را به خود باز آورد . <br /> <br />كوله بارش هنوز در ميانه ميدان افتاده بود. <br />به سوي آن رفت. <br />بر گل ميدان زانو زد. <br /> <br />با خود گفت: اگر باران تمام اين غبار آلوده را با خود مي برد... <br />د راين شب يلدا <br />طولاني ترين شب سال <br />طولاني ترين شب سال <br /> <br />كوله بارش را جست : <br />شايد هنوز پروانه اي از كودكي زنده باشد. شايد عطر ياس هنوز با بادي كه به هيچ كجا مي رود پيمان رفتن نگذاشته باشد. <br />دستانش در سياهي كوله بار را كاويد. <br />هيچ نبود. <br />جز سرماي تاريك طولاني ترين شب سال كه در تمام خاطرات آن همه سال خليده بود. <br />دستش را بيرون آورد. <br />پولك هاي بنفش , آبي , زرد و قرمز <br />واي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي ي <br />نكند ... <br />از سرماي طولاني ترين شب سال چندشي, خوفي, ياسي , بغضي, گريه اي , هق هقي, فريادي قلبش را سرتا به سر در نورديد. <br />پروانه ها مرده بودند . . . <br />ياس ها پژمرده بودند.ديگر بوي ياس نمي آمد. <br />ديگر كوله بار تنها بوي ماندگي و ركود را با هر نفس خسته به مشامش فرو مي فرستاد. <br /> <br />ياد قصه اي افتاد : <br />صبح يك روز ساعتي كوكي صدا كرد. <br />شاپرك هم بستر خواب رو رها كرد. <br />واسه پيدا كردن رويا تو اون خواب <br />پاي كودك را توي راهي كرده بيتاب <br /> <br />ياد روزي افتاد كه كوله باري پر از ياس و بوسه و شاپرك با خود برداشت و بي تاب پاي در راهي گذاشت ... <br />قرارمون اين ميدان و اين مرگ و اين شب نبود. <br />اين شب يلداي بي كرسي و بي مادر بزرگ و بي قصه پهلوانان و جوانمردي ها <br /> <br />مادر بزرگ !!!مگر نگفتي توي اين شب عاشق خواب معشوق رو مي بينه؟ <br />توي شب يلدا <br />توي طولاني ترين شب سال <br />مگه نگفتي دلاي ما با آتيش گرم ميشه ؟مگه نگفتي پشت پنجره اتاقي كه توش همديگر رو مي بوسيم و با هم دست مي ديم ميشه با يك اجاق كوچيك به جنگ اون همه سرما رفت ؟ <br />مگه نگفتي با يه نگاه رفيقانه تنها با يك تپش قلب عاشقانه <br />برف كه بياد <br />بارون كه بياد <br />ميشه زيرشون ايستاد و محكم وداغ بهشون گفت كه سلام مارو به بهار برسونيد <br />ها؟؟؟؟ مگه نگفتي؟؟؟؟ <br /> <br />مادر بزرگ! <br />فقط يك كرم شب تاب . <br />فقط يك كرم شب تاب. <br />خواب همين رو هم ببينم خوبه به خدا. <br /> <br />پدر! <br />شعر آرش كمانگير يادته؟ <br />يادته لالايي شب هاي من بود؟ <br />يادته با كمون چوبي و تير حصيري بالاي تپه شني مي ايستادم و تمرين مي كردم ؟ <br />آره پدر. <br />من از همون بچگي مي دونستم كه ميشه با همون كمون چوبي اون تير حصيري رو تا آخرين مرز هاي بي حصر عشق فرستاد تا ديگه هيچ كس در كنج حقير عادت نپوسه. <br />مادر! <br />ماهي سياه كوچولوي صمد بهرنگي يادت مياد؟ <br />من شش سالم بود و هنوز سواد خوندن نداشتم. ولي از روي عكس هاي كتاب مي فهميدم كه داري سرم كلاه ميذاري. مي گفتم: نه اينجا كه اين عكسه هست كه اينجوري نيست.بده من كتاب رو تا بهت بگم آلان بايد كجا رو تعريف كني. <br />يادت مياد شب ها زير پتو گريه مي كردم ؟ <br />تو فكر مي كردي من از دراكولا مي ترسم. همون كه تيكه هاي فيلمش رو يواشكي ديده بودم. <br />نه مادر.نه. <br />من واسه جوجه كلاغ الدوز گريه مي كردم. من واسه ننه كلاغه گريه مي كردم كه زير سطل زن باباي الدوز از گرسنگي مرده بود. <br />من واسه شب هاي تاريك و بي فانوس الدوز گريه مي كردم.الدوز خودش ستاره بود.چرا شبهاش اينقدر تاريك؟ كاش من هم يه عروسك سخنگو داشتم. <br />گريه هاي من واسه ماهي سياه كوچولو بود كه خنجر ش گلوي مرغ ماهي خوار رو پاره كرد تا ماهي كوچولوها رو نجات بده ولي خودش هيچوقت از اون شكم حريص و تاريك بيرون نيومد.مرغ ماهي خوار توي دلتاي رود آرزو ها رو شكار مي كرد . ماهي سياه كوچولوي من هيچ وقت دريا رو نديد. حالا فهميدي چرا گريه مي كردم؟ <br />مادر! يادته يك راكت پينگ پونگ بدون توپ داشتم ؟ يادته چقدر بالا پايين پريدم و گفتم توپ مي خوام و تو برام نخريدي؟ نمي دونم از چي ناراحت بودي كه به حرفم گوش ندادي.آخه توپي كه مي خواستم از يه بستني قيفي كه هر روز مي خوردم ارزون تر بود. <br />من يواشكي پنج تومان از كيفت برداشتم و رفتم توپ رو خريدم .بعدش كه برگشتم تو فهميدي.آخ كه چقدر من رو زدي تا ديگه اينكار رو نكنم. فلفل واسه زبون دروغگو. سوزن واسه سر انگشتان يه دست كج . دمپايي واسه دست و پايي كه رفت از مال دزدي خريد كنه . كشيده هاي پياپي واسه گوشي كه حرفت رو گوش نكرد. <br />تو الان خوابي ولي بذار يه خاطره برات تعريف كنم كه ازش خبرنداري. وسط راه برگشتن به خونه از كارم پشيمون شدم.با همون دمپايي هاي گشاد و سر زانو هاي زخمي از شيطنت برگشتم و گفتم آقا ميشه اين توپ رو ازم پس بگيريد و پولم رو بديد؟ <br />ازم نگرفت . <br />من نقشه كشيده بودم بهت بگم كه اين توپ رو تو كوچه پيدا كردم.واسه همين سر كوچه مادر بزرگ اينا گليش كردم بعد توي جوي آب شستمش تا كثيف باشه.توپ كثيف شد و آقاي مغازه دار ازم پسش نگرفت.اگر ميدونستي اين پسر كوچولوي سرتق و مغرورت توي مغازه چقدر التماس كرد تا بتونه توپ رو بده و پول رو پس بگيره ديگه دلت نميومد حتي يه تلنگر بهش بزني. اونقدر تو مغازه به خاطر نيشخندها و نه گفتن هاي مغازه دار و نگاه مسخره مشتري ها خجالت و درد كشيدم كه كتك هاي تورو حس نكردم. <br />اونجا – توي مغازه صدام مي لرزيد ولي گريه نكردم. كتك تو بهونه آب شدن بغض دقايق پيش از اون بود. <br />... كه توي تصادف مرد – پارسال رو مي گم- دوباره رفتم تو مغازه اون مرده. مي خواستم بهش بگم من رو يادت مياد؟ من قيافه اش رو هيچ وقت از ياد نبردم ولي مطمئنم اون من رو به خاطر نياورد. 19 سال يه عمره براي خودش نه؟ 19 سال پيش بود.ازش براي ... يه توپ پينگ پونگ خريدم. اين دفعه با پول خودم. <br />مادر! <br />اگر يادم نداده بودي كه دست كج چيز بديه. <br />اگر يادم نداده بودي مرد روي پاي خودش مي ايسته <br />اگر نگفته بودي چه جوري ميشه با سيلي صورت رو سرخ كرد... <br />الآن ... <br />آلآن ديگه هيچوقت علاقه رو به فقر نمي باختم. <br />هر چي بوده گذشته.مگه نه؟ <br /> <br />... <br />... <br />... <br />صداي وحشي رعد حرير روياي مسافر را دريد. <br />تلخ بود و گنگ و خيس.خسته و خواب آلود. <br />سايه مبهم غنچه سرخ مرده در آن سو تر ميدان واقعيت را چون درفشي سرد در چشم گرم ياد و خاطر و روياي مسافر فرو كرد. مسافر از سوزش ان درد بر جاي جهيد <br />دستانش پروانه هاي مرده در حرير پولك خود را, ياس هاي پژمرده را كه به خاطر آورد با ترديد در ميانه راه رسيدن به كوله بار خيس افتاده در ديگر گوشه مردد ماند و ثانيه اي بعد به آرامي درگل ميدان فرو رفت. گل را در مشت فشرد و از جاي برخاست. <br />رطوبت سرد و چندش آور باران بي امان از روزن پوست تا قلب يخ زده اش خاطرات را به انجمادي دهشتناك فرمان داد. نه ... <br />كجا مي رويد؟ <br />بمانيد. . . <br />لذتي داشت گرماي اشك زير سرماي آن همه باران <br />در آن طولاني ترين شب سال <br /> <br />بياد آورد: <br />پسركي چوبي درانتظار حلزوني كه شمع دردست مي آمد تا او را از راهزنان و شب و باران به گوشه دنجي راهنما شود. <br />دخترك كبريت فروش كه گرماي بي فروغ كبريت هاي نيم سوخته اش مرگ را در سرودن لالايي مبهم شبانه لحظه اي حتي به ترديد نيفكند. <br /> <br />صداي وحشي و پر هياهوي تندر و باران بي امان <br />چشم در بيداري گشود. <br />كنار غنچه مرده ايستاده بود. <br />زانو بر خاك نهاد و سر بر پاي غنچه مرده. <br />آهي كوتاه و آنگاه ... <br />با آخرين نواي تندر به آخرين خواب بي رويا و بيداري فرو رفت . <br />در طولاني ترين شب سال <br />شايد در اولين آفتاب بي غروب رويا دوباره چشم در لبخند آن غنچه گشود <br />شايد... <br /> <br />................................................................................. <br /> <br />ابتداي داستان : (نوشته شده در سال 1377( <br /> <br />مسافر خسته از سفر كوله بارش را بر زمين ميدانگاه نهاد <br />)پچپچه اي گنگ درميان جماعت( <br />غريبه اي آمد. <br />جماعت گرد بر گردش حلق زدند چونان حلقه دار با نگاهي سرد و پرسشگر <br />نگاهي بي هيچ رفاقت و رد پا از مهري آشنا <br />آري! <br />مسافران را در اين ديار از دير باز <br />رسم پيشواز چنين بوده است <br /> <br />مسافر سر بزير افكنده گفت راهي دور را آمده ام تا آنچه دارم بر سفره اي كوچك ميانمان قسمت كنم. <br /> <br />(حرص نگاه دوخته بر آنچه از دوش خسته ات بر زمين مي نهي و تحمل دستان آلوده اي كه كوله بارت را به طمع پشيزي حتي در هم ميكنند) <br />(آري! در اين ديار مسافران را از دير باز رسم پيشواز...) <br /> <br />چيست اين كه مي گويي؟ <br />كوله بارت چيست؟ <br />گفت: من .دلم و تكه ناني كه درتنور مهر بريان كرده ام . پروانه ها و ياس ها . همين ... <br />نگاه ها در گذاري گذر كرد.از مسافر به كوله بار. از كوله بار به مسافر و از مسافر تا دست نايافتني ترين اعماق بلاهت. <br />گفتي چيست؟من؟ <br />من؟ <br />همه خنديدند و حكم چنين راندند: او را به حال خود گذاريد كه سخت مجنون است . گفتند و رفتند با غباري كه از ناپاك قدم هاشان به آسمان پاك بر مي خاست. <br />و در وراي غبار مسافر را "او" درنظر آمد... <br />ايستاده بر ميدانگاه – در مرز شكستن و ريشه يافتن - چون اسطوره اي فراموش شده <br /> <br />مسافر چشم دوخته بر زمين پرسيد: من را چگونه يافتي؟ <br />او گفت: آميزه اي غريب از خارا و ابريشم. تنديسي از خارا كه دلي از ابريشم دارد. <br /> <br />من : (با صدايي محزون كه در انتهاي دالان پيچ پيچ خستگي هايش محو مي شد) هيات را چون بدين قالب در آمدم هر زخم تيشه پيكر تراش را دندان درد چندان بر جگر فشردم كه خون هنوز چون رودي روان است. <br />پروانه: يادش بخير!!!! خانه اي داشتم به لطافت ابريشم. پرواز را طلب كردم.پرواز همان و خستگي همان. گلي سراغ داريد تا رويش بنشينم؟ <br />گلي آن سوي ميدان مي بينم. ميروم تا چند كلام با وي سخن گويم. <br />ابريشم: پرواز كودكي را به خاطر دارم كه از بطن من گريخت. (رو به مسافر) كودكيت را مي گويم. <br />مسافر سر برگرداند . <br />او رفته بود . . . <br /> <br />نوشته شده در ساعت 1:53 PM توسط Farzin - Yaghoubi </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325104944349628?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093250854734610052004-08-23T13:15:00.000+04:302004-08-23T13:17:34.733+04:30<div align="right"> <br />● و اما ادامه بحث ديشب ... <br /> <br />(با موضوع عشق و هوس يه كمي هم سكس ) <br /> <br />چند داستان خيلي كوتاه و مسخره : <br /> <br />(قصه اول خيالي ولي تلخ – قصه شايد خياليست اما تلخي همواره واقعي تر از حضور ما) <br /> <br />مكان :كافي شاپ ... <br />زمان : همين الان <br /> <br />پسر: من عاشقتم . <br />دختر : چرا؟ <br />پسر : نمي دونم چرا .(با غمي ساختگي) آخه عسلم !!! عاشق بودن دليل مي خواد؟ <br />دختر : آخه من چي دارم كه عاشقم شدي؟ <br />(انگشت پسر به نشانه سكوت به آرامي بر لبان دختر قرار مي گيرد ) <br />پسر : هيس س س س س س چيزي نگو ... فقط بذار نگاهت كنم . <br />(پسر به آرامي انگشت از لبان دختر بر مي دارد .چشمانش را مي بندد و با لبخندي محو بسيار آرام و به نرمي نوك انگشتي را كه بر لب دختر بود مي بوسد. چيزي درون دل دختر فرو مي ريزد ) <br /> <br /> <br />مكان: كافي شاپ <br />زمان: مدتي بعد <br /> <br />دختر: من عاشقتم ! <br />پسر: ( با زهر خند) چرا؟ <br />دختر: نمي دونم چرا ( با غمي واقعي ) آخه اميد من !!! عاشق بودن دليل مي خواد؟ <br />پسر: من مي دونم چرا. خب بنده خدا.هر كس ديگه هم جاي تو بود عاشقم مي شد. <br />(باز هم چيزي درون دل دختر فرو مي ريزد) <br />دختر: (با چشمان پر از اشك ...لبانش بي صدا باز و بسته مي شود- حرف و بغض را با هم فرو مي دهد) <br />دختر: من دوست دارم .مي دوني چقدر؟ <br />پسر: چقدر چي؟ مگه خطه كه با خط كش اندازه بگيرم؟ <br />دختر: (جاخورده) ولي اون روز كه خوب مي دونستي !!! <br />پسر: كدوم روز ؟ <br />دختر: (شرمگين سرش را پايين مي اندازد. ) هيچي ولش كن . <br />پسر: ( برافروخته و حق به جانب ) ... تو فكر مي كني اگر خودت نمي خواستي من مي تونستم كاري كنم؟ عزيز جون كرم از خود درخته. اگر مشگ نبودي اگر نمي خاريد كه وقتي من تنها بودم نمي اومدي پيشم... <br />دختر: اااا .... خيلي بي معرفتي .مگر تونبودي كه مي گفتي ...؟؟؟ <br />پسر: خب من بگم.تو. اگر سالم بودي .اگر دنده ات نمي خاريد كه مي ذاشتي در حضور خونواده ام مي اومدي. نه تك و تنها.اصلا تو خودت راجع به دختروقتي پيشنهاد خلوت كردن با يه پسر و مي پذيره چي فكر مي كني؟ <br />دختر: خب من كه نمي دونستم به اونجا مي رسه.تو گفتي من وقتي خونتون بيام حرمت نگه مي داري .تو رو به چشم دوست همينجوري نگاه مي كنم . <br />پسر: ااااااااااا........... نه بابا..عجب !!! تا حالا چند تا دوست معمولي همينجوري داشتي ؟ بابا خوش به حال من با غيرت. نگفته بودي تا بحال اينقدر با كلاس و روشنفكري . برو ...نده خانم.خدا روزيت رو جاي ديگه حواله كنه.برو آويزون همون دوستاي همينجوريت شو ... <br />(با عصبانيت مي ايستد ) <br />پسر: پول ميز رو تو مي دي يا من ؟ <br />دختر: هق هق ... <br />داستان تمام مي شود. <br /> <br />قصه دوم (برگرفته از فيلم Eyes Wide Shut به كارگرداني استنلي كوبريك): <br /> <br />مرد: (در حال عشق بازي بازن – باخنده) اون مرتيكه توي مهموني از تو چي مي خواست ؟ <br />زن : Fuck <br />مرد: عجب پس مي خواست با زن من بخوابه؟ <br />. . . <br />. . . <br />. . . <br />مرد: تو از بسكه خوشگلي همه همين رو ازت مي خواند. <br />زن: (متعجب از تخت پايين مي آيد-و با حالتي عصبي ) منظورت اينه كه مرد ها با من حرف مي زنند چون خوشگلم؟ <br />مرد: (درحاليكه سعي مي كند زن را به آرامش دعوت كند) خب ببين عزيزم!فكر مي كنم منو تو هر دو مي دونيم كه مرد ها چه جوري فكر مي كند. <br />زن: (عصبي تر) يعني مي خواهي بگي كه تو هم همين جوري فكر مي كني؟ <br />مرد: نه ببين من استثنا هستم . <br />زن: و چي تو رو استثنا مي كنه؟ <br />مرد: (با حركتي كه حاكي از درماندگيست ) خب من استثنا هستم چون چون ام م م م م م من عاشقتم و هيچ وقت به تو دروغ نمي گم.هيچ وقت به تو صدمه نمي زنم. <br />. . . <br />. . . <br />. . . <br />ادامه فيلم واقعا به ديدنش مي ارزه <br /> <br />قصه سوم (برگرفته از فيلم پيشنهاد بي شرمانه) <br />نمايي از فيلم: مرد پولدار (رابرت ردفورد) مي گويد من با پولم همه چيز را مي خرم. <br />زن: عشق را نمي خرند. <br />مرد پولدار: چرا مي خرند. <br />(زن:(پوزخند مي زند <br />(شوهر: پوزخند مي زند <br />مرد پولدار: واقعا اينجوريه ؟من زن شما رو به ازاي يك ميليون دلار براي يك شب از آن خود مي كنم . چي ميگيد؟ <br />زن: بهت ميگه برو به جهنم <br />مرد پولدار: ولي من اين رو از خودش نشنيدم. <br />شوهر: برو به جهنم <br /> <br />در نهايت اين معامله صورت مي گيرد و . . . <br />. . . <br />. . . <br />نمايي از فيلم: مرد با عصبانيت عكس هاي زن را پاره مي كند. <br />نمايي از فيلم: نمايي از اتاق خواب زن و مرد- مرد عكس هاي زن را با نوارچسب چسبانده و به ديوار اتاق نصب كرده. <br />. . . <br />. . . <br />شوهر: من خيلي فكر كردم.فكر مي كردم عشاق مي تونند فراموش كنند.ولي الان مي فهمم كه نميشه فراموش كرد تنها ميشه بخشيد. <br />(زن: (سكوت <br />شوهر: مي دوني !تو حق داري مرد بهتر رو انتخاب كني و اون بايد انتخاب بشه. چون تنها دليل بهتر بودنش اينه كه پولدارتره. <br />(و ورقه طلاق را امضا ميكند) <br />. . . <br />. . . <br />آخر فيلم واقعي تموم نشد.يعني زياد واقعي تموم نشد.يك جور هندي بازي كاملا متفاوت با واقعيات روابط در دنياي ما . . . <br /> <br />آخرين ديالوگ فيلم: <br />زن: هيچ وقت بهت گفته بودم دوستت دارم؟ <br />شوهر: نه <br />(زن: اينكارو مي كنم ( دوست دارم</div><div align="right">شوهر: هنوزم؟ <br />زن: براي هميشه <br /> <br />نوشته شده در ساعت 11:25 AM توسط Farzin - Yaghoubi پست اول</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325085473461005?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093250536293025552004-08-23T13:08:00.000+04:302004-08-23T13:12:16.293+04:30جواب نامه ات .درد دلي ،حرفي،حديثي ، اشارتي شايد.اصلا نه .گريستني به فراخناي دل .اين حديث مكرر احساسات متناقض و متنافي در ضربان زمان . <br />حست را كاملا مي شناسم. <br />نكته اينجاست. يادت مي آيد ؟گفتم كسي ديگر كس را انگشت سوي ماه نشان رفته بود . و آن ديگر به جاي ماه انگشت را مي نگريست .گفتمت كه ماه را ببيني نه انگشتاني كه ماه را نشان مي دهند و تو انگشت را ديدي بجاي آن همه ماه .آن همه اشارت و كنايت. <br />آن كه گفتي كلامي مقدس نبود . كلام مقدس همه عشق است .نه آن عشقي كه شمايان را كار آيد كه گر حديث دردي هست از فاجعه از شماست كه همه نيرنگيد و فاجعه و بفول شاعري بس عزيز – و از خود بستوه .نه؟ <br />گفتند : <br />آن كلام مقدس را با شما خواهيم آموخت <br />ليك به خاطر آن عقوبتي جانفرساي را مي بايدتان تاب آورد. <br />عقوبت دشوار را چندان تاب آورديم آري <br />كه كلام مقدس باري همه از خاطر گريخت ... <br />)احمد شاملو( <br /> <br />در تحمل از عقوبت عشق و دل در رهن نهادن چنان كشيده ايم – چنان كشيده ايم كه كلام مقدس را از خاطر برده ايم. <br /> <br />دوست من ! <br />عشق معامله نيست .دوست داشتن هم همينطور. به قول بزرگي : كار خوبي كه قصد منتش رو گذاشتن حتي از ذهنت عبور مي كنه اگر انجام ندي بهتره. <br />توي يك عشق عاشق هميشه برنده است. وصل عاشق و معشوق در رويا .. درخيال .در جايي كه هيچ عرصه انكاري نيست . <br /> <br />گوش كن : <br />اصلا فرض كه مردمان هنوز در خوابند <br />فرض كه هيچ نامه اي هم به مقصد نرسيد <br />فرض كه بعضي از اينجا دور حتي نان از سفره و كلمه از كتاب <br />شكوفه از انار و تبسم از لبانمان گرفته اند ... <br />با روياهامان چه مي كنند؟؟؟؟؟؟؟ <br />(سيد علي صالحي) <br />عزيز! <br />وصل واقعي در روياست !! با روياهات چه مي كنه اون كه من و تو ميشناسيمش؟ <br />با رويا هاي ما چه مي كنند اين بيخبران از اين جا دور؟؟چه مي توانند؟با كدام قدرت و زور؟ <br />من از بي خيالي حرف زدم و حواله مطالبي از اين دست به اعضاي ممنوعه . انكار عشق كه نكردم . و اوج اقتدار همينجاست ...با معشوقت مي خوابي،سر بر شانه اش مي گذاري ،اشكت را بر سينه اش مي فشاني ،اشك از چشمان خيسش مي ستاني بي آنكه بخواهد يا نخواهد سنگ صبورش مي شوي و خار در چشم دشمنش.بي آنكه حتي تو را طلبيده باشد. بي آنكه بخواهد يا بداند... بي آنكه بداند ...بي آنكه بداند... بي انكه حتي بخواهي كه بداند و تمام قدرت عاشق همين است. قدرت عشق و ذلت معشوق . بي آنكه بخواهد غرق در عشق توست غريقي بيش نيست در تلاطم خروشان امواج تو . مي فهمي ؟ <br />آنكه بايد بداند مي داند !!! باور كن.باورم كن كه مي داند . <br /> <br />حرف زياد است <br /> <br />انسان زاده شدن تجسد وظيفه بود <br />توان دوست داشتن و دوست داشته شدن <br />توان خنديدن به وسعت دل و گريستن از سويداي جان <br />توان تحمل نوميد ي <br />توان به دوش بردن بار امانت <br />توان تحمل دردناك تنهايي <br />تنهايي <br />تنهايي <br />تنهايي عريان <br />انسان زاده شدن دشواري وظيفه بود. <br />(احمد شاملو) <br /> <br />انسان دشوار است و عشق از انسان دشوار تر <br /> <br />راستي يه چيز ديگه : اگر ازش برداشت اشتباه نشه البته : <br />هميشه در اينجور اوقاتي كه بر سر دوراهي مي موني چشمات رو ببند .جاي انگشت من روي پيشونيت احساس كن.بعد چشمات رو باز كن و اولين كاري رو كه دلت بهت مي گه انجام بده.همين الان اينكار رو بكن و براي بقيه راه تصميم بگير <br /> <br /> <br />يه وقت نگي تو كه لالايي بلدي چرا خوابت نمي بره؟ من لالايي بلدم الان هم خوابم.بعدا راجع بهش خصوصي صحبت مي كنيم. <br /> <br /> <br />نوشته شده در ساعت 11:41 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br />....................................................................................... <br /> <br />● از نوشته هاي قديدمي - براي دوستي جديد: <br /> <br />رسالتي از دل بر آمد. <br />رسولي <br />پيغامبري از درون به برون . <br />خسته و عاصي از همه جوري كه بر ساحت انسان <br />بر ساحت عشق و بر زلالي اشك <br />بر شرماگيني چشماني كه بر زمين دوخته مي شوند از تلاطم عشقي كه همه خواستن است از اعماق ... <br />بر همه آنچه تبديل پاره اي از حيات به آدميت را كيمياست <br />و بر هر آنچه پاي را در ساحت وهن و پليدي مي نهد <br /> <br />رسالتي از دل <br />رسالتي بر دل <br />و هفت فرمانش –اسفار توراتش چنين بود : <br /> <br />عشق كيمياست <br />عاشق را طريق گردن به منت نهادن است <br />عشق طريقت پرواز است نه دكاني بر سوق حرص و آز <br />در عشق تنها دست فراخ دادن داشته باش نه چنگ ستاندن <br />هر چه بيش بخشي تورا نصيب بيش است <br />طعم ايثار گاه تلخ و گاه شيرين است <br />عشق ديدنيست به چشم نابينا در وادي وحدت جان <br /> <br />اورا گفتند : <br /> <br />هر گاه سخن از عشق مي راني تورا تنها آناني گرد بر گرد حلقه مي گردند كه هيچ از آن ندانند چرا كه انان كه دانستند هرگز خبري بازشان نماند . <br /> <br />گفتم : <br />در شهري كه مردمانش عصا از كوري دزدند . <br />من از خوش باوري آنجا محبت آرزو كردم. <br />... ديگر چگونه مي توان به سوره هاي رسولان شكسته پناه آورد؟ <br />فعلا همين <br />نوشته شده در ساعت 11:36 AM توسط Farzin - Yaghoubi پست اول <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325053629302555?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093250225891814852004-08-23T13:06:00.000+04:302004-08-23T13:07:05.890+04:30● او فرد راستگو و درستکاری بود. اما در شهر نه تنها همه از او سو استفاده می کردند بلکه انواع و اقسام تهمت ها را هم به وی می زدند. <br />هر چه او بیشتر تلاش می کرد تا حقانیتش را به اثبات برساند جواب عکس می گرفت و مردم او را خلافکار کلاهبردار دروغگو و ... خطاب می کردند.عاقبت هم در گوشه ای دق کرد و مرد. <br />شاید اینطوری بهتر شد.آخر او در شهر دروغگو ها زندگی می کرد. <br /> <br />برگرفته از داستانک های روزنامه همشهری <br /> نوشته شده در ساعت 12:03 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109325022589181485?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093242180475477002004-08-23T10:50:00.000+04:302004-08-23T10:53:00.476+04:30تقديم به آناني كه در وادي" با اين همه تنها مانده ام" نفس مي كشند . . . <br /> <br />با ورت مي كنم <br />چون صداي چشمه <br />چون گرمي آفتاب <br />چون صفاي باران <br />چون تمام آن زيبايي كه <br />كلام در برابرشكوه مهيبش <br />تنها به حقارت سر فرود مي آورد <br /> <br />باورت مي كنم <br />چون گلي كوچك ميان اين همه كوير <br />چون بازمانده اي از نسل رفته از خاطر مهربانان بي ادعا <br />نسل آناني كه گداز عشق را تنها بر نگاه جاري مي كنند <br />و بر دل <br />با دستاني شكننده تر از لطافت عشق <br /> <br />و تقديم به آناني كه خسته در اين شب بي سپيده به انتظار تماشاي شبنمي روييده از بغض گلبرگ دست به آسمان آفتاب را مي طلبند: <br /> <br />شب را ناديده انگار <br />تو را از ظلمت شب خواهم ربود <br /> <br />دلم را در مشت مي گيرم و به گرماي سوزان وجودت آتش مي زنم <br />آتشي بس روشن كز فروغش همه شب ها خواهند گريخت <br /> <br />دوستت دارم <br />آن قدر كه قالب هيچ كلامي آن را پذيرا نيست <br />تنها ترجمان آن اشكيست كه بي صدا فرو مي چكد <br />آن هنگام كه در تو مي نگرم <br /> <br />سرود اشك , سرود گريه را بنام عشق بخوان <br /> نوشته شده در ساعت 10:26 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324218047547700?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093241971062951322004-08-23T10:47:00.000+04:302004-08-23T10:49:31.063+04:30● ليلي و مجنون رو كه مي شناسي ! <br />مجنون نام مستعار مردي بود بنام قيص بني عامر يا قيص عامري. چند تا روايت برات تعريف ميكنم تا بتونيم بريم سر اصل مطلب ... <br />روايت ميكنند كه ليلي در يك گوشه از شهر و قيص در گوشه اي ديگر به تلمذ در مكاتب خود نشسته بودند.ميرزا گفت : بنويسيد دارا انار دارد. <br />ليلي نوشت : قيص – قيص – قيص- ... <br />ميرزاي ديگر گفت بنويسيد : بابا آب داد . <br />قيص نوشت : ليلي – ليلي – ليلي - ... <br />احوال پرسيدند : هر دو –يكي اين سوي شهر و ديگري آن سو به پاسخ آمدند با لبخندي زهر گونه بر كنج لب و نگاهي كه افق را مي كاويد : <br />آن حمار بسته بر ميدان چون بانگ سر دهد من حتي از آواز آن خر ليلي را مي شنوم .نهر چون مي رود ليلي را با من سرودي بر لب زمزمه ميكند. بال پشه تپش قلب فرياد و خنده همه ليلي است . و ليلي در چشم استاد شرمگين گفت : همان كه قيص مي گويد. چرخش چرخ دنيا قيص را به فرياد در دلم آواز مي دهد ... <br />(مدت ها بود به اين سبك هيچي ننوشته بودم ) <br />حكايتي ديگر : <br />ليلي را آوردند تا شاه زمان ببيند كه كيست آن دلربايي كه قيص را جامه به جنون پوشانده است. <br />دختري بود ميانه اندام سبزه چهره .بي هيچ نشاني از كمان ابرو و آفتا ب ديده و شبق گيسوان و كمر يار و باده و نهر و نيلوفر .گفت : همه همين بود ليلاي قيص؟ <br />و نمي دانست كه اگر بر ديده مجنون نشيني. به غير از خوبي ليلي نبيني . <br /> <br />آخرين حكايت : <br />ليلي مرد ! <br />مجنون بر سر زنان خاك ليلي را مي جست تا ديگر سر از آن خاك بي وصل بر ندارد. مويه مي كرد و هر كس را مي رسيد نشان از او مي خواست .پيري گفت :رسم جنون را نمي داني اي قيص مجنون؟ خاك را ببوي .اگر بوي ليلي داد خاك ليلي است. مجنون هر كجا را بوييد ليلي را يافت .همه خاك عشق او بود و ليلي .همه آسمان و زمين و درد و پرواز و مرگ و فنا هستي .خنده كودك بوي ليلي داشت . مرگ بوي ليلي داشت .فراق بوي ليلي و وصل ليلي. <br /> <br />دوست من.نامه ات رو خوندم . من هيچ وقت حتي سعي نكردم جوري بنويسم كه كسي بفهمه. حس هر كس تنها براي خودش آشناست . ميدوني ؟ بعد از نامه تو شايد بهتر باشه اسم اين سايت رو بذارم ترانه هاي هم صدايي يا به قول سيد علي صالحي تمرين شكست طلسم سكوت و ترانه. <br />هميشه فكر مي كردم اگر كسي حتي يك بار فقط يك بار از لابلاي اين كلمات كه جوشش تمام سكوت دردناك يا درد ساكت درون منه يك قطره اشك يا يك بغض آني يا يك آه ه ه كوتاه يا لبخندي گذرا رو حس كنه ديوار تنهايي من هم آوار رو تجربه مي كنه و فرو ميريزه . <br />خندت نگيره . وقتي توسط كسي كه نامش را نفس مي كشي به خاطر اين كلمات به جنون و روان پريشي متهم مي شم شرطي كه براي اين آوار و اين فرو ريختن گذاشتم ميتونه شرط سنگيني باشه .خيلي سنگين. <br />من منتظر زخمي كه مرهمش بشم نبودم و حالا كه اين زخم و اين زخمي بيخبر از راه رسيده فهميدم گاه تنهايي يعني اميدواري ... <br /> <br />فكر كنم تو مي فهمي من چي مي گم.اين حس از همون حس هاست كه گفتي : نه اينكه نخوام بگم.نمي دونم چه جوري بگم. <br />گاه ترس ريشه در واقعيت داره و گاه ريشه در توهم. تا تنها منم كه تنها هستم "توهم" شكي است كه من رو به " شايد روزي. جايي. كسي " اميد وار مي كنه. <br />اين ها مرهمند براي تو؟ <br />واي بر من و تو . ميدوني چرا؟ اگر فقط پول من كم شده باشه شايد گمش كرده باشم ولي وقتي هر دومون پول هامون كم شده يعني پاي يه دزد در كاره. پس فكر كنم بايد واقعا نگران بود . . . <br />يعني اينكه "ديگر هيچ وقت . هيچكس . هيچ كجا "در راهه . يعني نا اميدي و تنهايي مطلق ... <br /> <br />بعدا بيشتر راجع بهش صحبت مي كنيم. شب بخير. <br />راستي دقيق يادم نمونده قيص درسته يا قيس ... ليلي و مجنون را سال ها پيش خوندم. (ولي احتمال ميدم قيص درست باشه <br />Wednesday, December 17, 2003 پست اول <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324197106295132?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093241706134995592004-08-23T10:44:00.000+04:302004-08-23T10:45:06.133+04:30● قلب زمین تپید و فاجعه فرياد خود را از آفاق تا آفاق این خاک به تصنیفی شوم سرود. <br />کشته ها به آمار تنها 5 رقمند دریغا که اعداد مارا فریب می دهند. <br />یک عزیزاز یک خانواده فاجعه ای می افریند که ...بغض حتی نتی کوچک از آن را یارای زمزمه نخواهد بود. <br />بیست و یک هزار عزیر از بیست و یک هزار خانواده <br />خدایا چرا اینقدر توانم ندادی تا تمام وجودم را قطره قطره به شکرانه نعمتی که بر تهی دست ترین مردمانی که دیوار خانه اشان از خاک دور ترین مرز سایه نخل ها و فقربود و اشک و آه بر درگاهت بگریم؟ <br />دل به محرومیت نسوزانده بودند مگر که وجودشان به آه و بهت و دریغ و درد بسوزاندی؟ <br />می شنوی؟ می خواهند بر این همه عشق مدفون در خاک شهری از نو بسازند. <br />خاک گور عزیزانشان که از آب دیده گل شد دستان مهربان جلاد خشتی خواهدش کرد بر زمینی که تا سالیان هر ذره غبارش بوی اندوه و سوز و فراق می دهد.بوی آوار و بوی مرگ می دهد. <br /> <br />قلب زمین تپید و این است . . . <br />قلب من وقتی می تپد تنها دستانم به لرزه ای عاصی می افتد تا همین عصیان و غم گاه به گاه را نیز توان نوشتن نباشد. <br />کاش خاک بودم.... <br /> <br />Monday, December 29, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 1:25 PM توسط farzin yaghoubi <br />........................................................................................ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324170613499559?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093241624422324392004-08-23T10:41:00.000+04:302004-08-23T14:53:00.116+04:30هابيل تنها بر سنگي نشسته بود.سر فشرده در ميان مشت . <br />انديشه دياري كز آن هبوط كرده بود چون زهري تلخ تبسمي نيم شكفته را بر لبانش آلود. <br /> <br />پدر! <br />عصيان تو <br />عصيان تو <br />عصيا ن تو) به فرياد ) عصيان تو . . . <br /> <br />پدر به بغضي تلخ در فرزند نگريست و گفت : <br />فرزند! <br />عصيان من همه را در اين وادي آورد .مي دانم <br />بر من و بر مادرت ببخشاي . <br />و آب كوزه اي نيم شكسته را در پاي گلي سفيد ريخت. <br /> <br />هابيل انديشيد <br />ولي. . . <br />انديشه اي چون تندر ذهن تاريكش را روشن كرد: <br />ولي. . . <br />بي عصيان پدر هيچ گلي در اين وادي نمي شكفت . <br />دربدري ما فديه اي است ناچيز تا عشق از خاك از سكوت و از فنا برويد <br />آرام خم شد تا بوي عشق را از آن گل كوچك از تمام ايثار تبار خود – از تمام عصيان – از تمام دربدري استشمام كند. <br />سايه هابيل بر گل افتاد . <br />با چشمان بسته زير گوش گل نجوا كرد : <br />گل كوچك ... <br />داستان ما آوارگي بود و دربدري <br />عصيان بود و <br />حال تو چون اولين كلام كوچك دوستي بر اين خاك سرد . . . . <br /> <br />دست قابيل فرود آمد تا سنگي اولين كلام عشق را در حنجره هابيل خون آلود كند. <br />خون بر چهره گل كوچك پاشيد <br />هابيل بر خاك افتاد . . . <br />با تبسمي ناليد : <br />آري پدر! <br />تا عصيان نباشد عشقي نخواهد روييد <br />چشمانش بر هم آمد <br />و <br />خاك غرق شقايق شد. <br />Monday, December 22, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 10:26 AM توسط farzin yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324162442232439?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093241398491598242004-08-23T10:38:00.000+04:302004-08-23T10:39:58.490+04:30هر كسي بالاخره يك روز برمي گرده. <br />زماني كه بايد سر ريز كنه .مدت هاست چندان علاقه اي به نوشتن ندارم.يعني تا جايي كه بشه از تمام پل هايي كه من رو به گذشته نه چندان دورم بر مي گردونه فاصله مي گيرم. ولي خب به قول ما ايروني ها ترك عادت موجب مرضه. تا بتونم فكرم رو دلم رو تمام وجودم رو به سختي مهار مي كنم تا مبادا به روز هايي كه هنوز آرزوها خيلي نمرده بودند برگردم. تمام تلاشم رو پشتوانه اين جون كندن مي كنم تا از سايه هاي مرموز و نمور و كاملا واقعي به خورشيد واره حتي يك شمع پناه ببرم و او ن وقت كه ديگه ناي دست . پا زدن ندارم شروع به نوشتن مي كنم.يه جور درد و درمان يه جور سوز و مرهم يه جايي مي خوندم آدم ذاتا دوست داره درد رو د رنقطه دردناك تا حدامكان افزايش بده تا به آرامش برسه.وقتي دندونت درد مي كنه فشارش مي دي تا دردت به اوج برسه. شنيديد كه آدم ها از شدت درد بيهوش مي شند؟ خب اين هم همينه ديگه و كاملا هم جديه.اين يك نظريه مدرن سايكوسوماتيك است. <br />اگر اوج تماماين درد ها بي حسي و كرختي باشه... <br />چاره اي نيست جز اينكه با انزجار هر چه تمام تر دوستشون داشته باشم. <br />ممكنه يك نفر اينجا فكر كنه كه مقصره. نه اون مقصر نبود. اون تنها يك تير خلاص بود براي محتضري كه ديگه كاري براش نميشد كرد. <br />راستي يك چيز ديگه!!! به عشق فكر مي كردم و اينكه يكي مي گفت "عشق يعني اينكه طرفت رو اينقدر دوست داشته باشي كه جز اون هيچي نبيني .حتي خودت رو و ما دوست داريم همه عاشقمون باشند. دوست دارم بدونم.من! آره خود من چقدر زيبايي در وجودم دارم تا بتونم زيباترين و غير قابل قياس ترين منظري باشم كه براي ابد چشم معشوقم رو به من خيره كنه؟ <br />همه كساني كه دوست دارند معشوق يا معشوقه باشند اين سوال رو از خودشون بپرسند. <br />شب بخير <br />Friday, January 23, 2004 پست اول <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324139849159824?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093240952247991142004-08-23T10:31:00.000+04:302004-08-23T10:32:32.246+04:30● همیشه وقتی یک نفر تنها و تنها یک نفر منتظر آدم باشه...آدم دوست دار برگرده. ولی آیا این برگشتن ها و رفتن ها آدم را به دایره و دوران و سرگیجه نزدیک نمی کنه؟ <br />اگر می شد این دایره را برید.اگر می شد ... <br />در تنهایی در فاصله ی این همه ناپیدا تمام حجم میان هستم تا خواهم بود –بودم تا هستم چه ناچیز است.ذره ای معلق در تمامی بیکرانگی جهان در تمامی بیکرانگی عشق در تمامی بیکرانگی بودن ... <br />اما تنها ذره ای معلق که دیگر حتی عشق را باز نمی یابد .حرارت را رویایی می پندارد. <br />تنها در آن بی کرانگی <br />تنها دروادی تنهایی <br />و تنها و کوچک سر بر پای حقیر عظمت که شکوه تنهایی تمامی آن عظمت را به نیشخندی روییده بر لب به سخره می گیرد. <br />آه ه ه اگر آن لحظه را باز می یافتم دیگر هیچگاه سر از آستانت برنمیداشتم. <br />Sunday, December 07, 2003 پست اول <br /> <br />نوشته شده در ساعت 10:00 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324095224799114?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093240823646574042004-08-23T10:29:00.000+04:302004-08-23T10:30:23.646+04:30It's hard for me , to say the things that I wanna say sometimes <br />There's no one here but you and me and that broken old street light <br />Lock the doors, we'll leave the world outside <br />All I've got to give to you are these five words when I... <br /> <br />THANK YOU FOR LOVING ME <br /> <br />For being my eyes when I couldn't see <br />For parting my lips when I couldn't breath <br /> <br />THANK YOU FOR LOVING ME <br /> <br />I never knew I had a dream untill that dream was you <br />When I look into your eyes the sky's a different blue <br />Cross my heart I wear no disguise <br />If I try to make believed that you believed my lies <br /> <br />THANK YOU FOR LOVING ME <br /> <br />For being my eyes when I couldn't see <br />For parting my lips when I couldn't breath <br /> <br /> <br />You pick me up when I fall down <br />YOu ring the bell before they count me out <br />If I was drowning you you would part the sea <br />And risk your own life to rescue me <br /> <br />... <br /> <br />و الي آخر ... <br />JON BON JOVI <br /> <br />Thursday, December 11, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 1:11 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324082364657404?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093240293066126772004-08-23T10:21:00.000+04:302004-08-23T10:21:33.066+04:30● آنكس كه خود را اينگونه نمي بيند مرا به لطف و آدميت خود ببخشايد زيرا كه تنها عصيانيست در ازاي حادثه اي كوچك . <br /> <br />آنكه مي داند مي فهمد... <br />... <br />... <br />... <br />ژوليت ها ي در بدر اين رومئو قهرمانتان است . <br />فاحشگان ! من جوانمردم .تقاص آن چه بر كوفت چركينتان مي رود به برياني تك تك اتم هايم بر آتش خشم و عصيان پس مي دهم. <br />زيبا رويان خفته در بسترآلوده نجاست ريا! شاهزادگان روياي خفتگيتان اگر پا در ركاب اسبان سفيد رو به زوال خود نيامدند برمن حكم كنيد تا هر شب كابوس انزوا ببينم . <br />دلشكستگان ! حسادت هاي عقده شده در چارچوب تفكر بي مقدارتان اگر خشمي شد در مشتتان تا بر قلبي كه رفيقانه مي تپد بكوبيد ... <br />دست نگهداريد ! عقده ها را ببافيد تا ريسماني شود.بر اين حقه تسليم گردن مي نهم .به دارم آويزيد. <br />كاخ آرزويتان را بر سرتان خراب كردند؟پريشان نشويد.آوار پوشالي گزندي ندارد .سنگ هاي زمين خدا بهتر مي شكنند.به سمت آنان كه دوستتان دارند پرتاب كنيد. <br />دوشيزه اي كه دوست را يگانه مظهر عشق مي داند و مستي و ديگران را به نشان لياقت خود مدرج مي كند آن چه را هيچ گاه تجربه نكرد در سردابي نمور بر سفيدي كاغذ رج مي زند. اين نيز اگر دواي دردت نبود مي تواني سرت را بر يگانهديوار نيم فروريخته اي كه بر آن تكيه زده ام بكوبي <br />كبر است .اما گاه خود را مي ستايم .چرا كه هنوز لب فشرده به هم اين همه زبان تلخ و اين همه تحقير را به جان مي خرم تا غرورم را و آن را كه هيچ گاه نخوسته ام بداني بر سفره حقير بي مايه ات, بر سفره پر منت بي مايه اشان با كسي قسمت نكنم. <br /> <br />نوشته شده در ساعت 1:20 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324029306612677?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093240183005366242004-08-23T10:16:00.000+04:302004-08-23T10:19:43.006+04:30به بهاره -ل <br />تنی نازک و چشمانی غرق در رطوبتی غمگین.راست بدانگونه که آسمان گرفته پاییز. <br />چشمه ای در تردید میان جوشش و خاک بر تلی کوچک از سرخی و نمک با آرزویی که شاید دوباره آفتابی.وحشت زده و خیره در سیاهی گنگ سایه اش فرو افتاده بر دفتر نتی : مبادا آخرین میزان تصنیف را دیگر هرگز به خاطر نیاورم!!! <br />دفتر نت را زیر بغل می گذارد و با گام هایی نا استوار و شتابان به میعاد می شتابد تا تصنیفش را با هم بخوانید . <br />اما دفتر سفید است ... <br />حیران پشت سر را می نگرد .رهگذران در شتاب گریز از باران نت هایش را زیر پا لگد می کنند. <br />می خندم و می گویم : عیبی ندارد .سفید تصنیفیست برای خود.شاید زیباترین آنها.همین را برایش بخوان. <br />نوشته شده در ساعت 3:01 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br />Saturday, December 13, 2003 پست اول <br /> <br /> ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />● از بهاره – ل <br /> <br />من همانم كه از قانون بودنم تاجي ساختم و بر سر با اقتدار ترين وزير تمام صفحات سياه و سفيد روي زمين نهادم تا به جاي محال ترين مغلوب كلان ها شوكران شكست را در آخرين خانه اي كه نمي دانم سپيد است يا سياه به سلامتي آرزوهايم سركشم. <br />به خاطر داشته باش تمامي آنان پاره اي از وجود تواند.آنها كه به گونه اي از تو تاثير پذيرفته اند يا بر تو موثر بوده اند. جتي اگر اميزش كمتر از آيست كه در خيال پرورده اي كه در آشنايي و در آميختن اعتبار به محتواست نه به تركيب تو حق داري .وقتي كه براي هرچيز بايد از منطق تفريق ها و تفرقه ها و جمع ها و ضرب ها استفاده كرد ... <br />و من تهي تر از آنم كه عشق را قياسي داشته باشم و تو آنچنان پر كه حتي عشق را تقسيم مي كني . <br /> <br />نوشته شده در ساعت 1:24 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109324018300536624?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093239964617204512004-08-23T10:14:00.000+04:302004-08-23T10:16:04.616+04:30● انسان گاه باید صادق باشد.صاف تر از آیینه ای که تورا آنگونه که هستی بی اعوجاج در چشم به تو بنمایاند.حسادت کاریست ناپسند .با اینحال بر من گذشت .چونان لرزه ای چندش آور آن دم که سرمای مرگبار دست ابلیس دست کوچک قلبی را میگیرد تا به وادی سیاهی های خفته در ظالم ترین اعماق دور دست سرزمین بی انتهای تنم ببرد. <br />به او حسادت کردم.به او که پناه و ایثار و آرامی چون تو دارد. <br />از زیبا ترین دستان دنیا بود دستان تو که از آن اوست..چرا که عشق رادر والاترین منظر به نظاره می گذارد وقتی فرمان توقفیست برباورهایی زاده از ریاضیات و جبر و تعفن. <br />دستانت دنیاییست که در مشت می فشارد . <br />دست در دست هم اگر بودید تو دعایم کن.دعا کن در قدم به قدم گذار دردناکم از پلکان منفور جدول ضرب منطق های پوسیده هیچ پله ای زیر پایم تا عمق سیاه عادت و باید فرو نریزد. <br />نمی خواهم نهایت باشم.تنها در همسایگی صفری بی مقدار در مخرج کسری که صورتش رفاقت و لبخند تقسیم میکند.تو میدانی .حاصلی بس عظیم دارد.همین را از خدایت برایم بخواه. <br /> Wednesday, October 15, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 3:20 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323996461720451?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093239806471191172004-08-23T10:11:00.000+04:302004-08-23T10:13:26.473+04:30 ● صف ها : <br /> <br />طاقت را طاق می کنند . چشم ها در هم خیره نمی شوند . تنها باید حرکت کنی و مقام آنچه حق داری ببینی پشت سر آنیست که پیش از تو به نوبت ایستاده . ناظرین محبوس و بی رحمی ناظر بر این نظم آهنین هستند : <br />پدرها و مادرها , فرهنگ , آداب , باورهای نادرست , حکومت , سیاست , ... <br /> <br />دیوارها : <br /> <br />بلندند و دست نایاقتنی . تا افق تکرار می شوند تا زندان سرنوشت غم انگیز ما باشند . اجتماع را به شدت می بندند . فکر را , عشق را , من را و تو را سخت در بر می گیرند تا منظم باشیم , امروزی باشیم و احمقانه یوغ تمدن را تا آخرین نفس خسته بر گردن خود به امید مدال افتخار تجدد بر کشیم . <br />دیوارها ما را در سلولهای انفرادی اجتماع مجبوس می کنند . زندانی که ما را با باور تنهایی بارور می نماید دیوارها نسل به نسل در باور کودکی متولد می شوند تا در بزرگسالی میان من و تو فاصله اندازند <br />به این می اندیشم که برای زجر انتخاب میان فرو رفتن در قلعه تنهایی یا پیوستن به جامعه بیماری که تو را به خود میخواند عصیان لذت بخش ترین تیر خلاص نیست ؟ <br /> Friday, October 17, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 2:38 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323980647119117?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093239637443344822004-08-23T10:09:00.000+04:302004-08-23T10:10:37.443+04:30آنچه بيش از همه دلم را مي فشارد تنهايي توست .تنهايي ات ته ندارد بتو مي انديشم .به تويي که تمام مهري و احساس .بتو که عشق در وجودت غنچه به غنچه مي شکفد .به تو که درد رويش را تاب مي آوري و دستان بلندت ناباور و لرزان در نيمه راه پرپر کردن و نوازش سوال تلخ ترديد و سر گيجه را به لرزشي محزون پاسخ ميدهد .بتو که ترديدت بي رحمانه پنجه در گلوي قلبت انداخته و چه سخت و بيهوده مي کوشي تا اجساس نا امن بي نفس , نفس کشيدن را پشت ديوار فرو ريخته شانه بالا انداختن و بي تفاوتي پنهان کني . خاطرات مي آيند و ديگر نمي روند .مي آيند تا حماقتها و غرورهاي بي حاصل را ياد آور باشيم .ديگر ايستادن نميتوانم . مي آيم همانجا که تو ايستاده اي مرز باور و فرياد زانو ميزنم تا بر شانه ام بنشينيبعد ميروم آنجايي که بي هيچ ترس و ترديد بتوان عاشقانه زيست ... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323963744334482?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093239181961624342004-08-23T10:01:00.000+04:302004-08-23T10:03:01.960+04:30هنوز رفاقتی عظیم تر از آنکه او می دانست در یادم نمانده <br />بسیار مهربان است هر چند زهر خند سردش را هیچ آفتابی به مهر فرا نخواند <br />بی ادعاست اما پر تردید ترین .گاه انصاف را از یاد می برد , با اینحال همواره مهر را منصفانه با دستان خالیم قسمت کرده بود .گاه در سفیدای کاغذی بی نقش , نقش تناقض می بیند و گاه بین تیغ و ابریشم تمایز نمی گذارد . با این همه خود تیغیست به لطافت ابریشم و پاسخی ساده که تمام متنافی ها را دز آغوش مهربانانه آشتی ممیشکوفاند . <br />دوست من است . بسیار دوستش دارم . هیچ اگر هیچ نبیند و نداند . زیرا ... <br />ارزشش به آن است که در خود می کشد اما به پایم نمیریزد . <br />با تو هستم دوست من . دوستت دارم . <br /> <br />تولدت مبارک <br />Friday, October 17, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 10:02 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323918196162434?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093238983537357792004-08-23T09:56:00.000+04:302004-08-23T10:07:34.300+04:30وقتی مخاطب نداری سخنانت گردابی را میماند که شتاب فرو رفتن در مغاک ملعنت را فزونی میبخشد ! گاه سر گیجه را تاب نمیآورم و ساکت میمانم . گاه نفس گردابم . آنقدر می تابم تا درد خلسه مهیب دوران را در عصیان آمیزم و با آهی از درد و آسودگی به اعماق فرو دهم. <br />وقتی آن هستم که میخواهند , همگان - آنان که نمیخواهم - دوستم دارند . ولی آن دم که نیمه تاریک و پنهان وجود که <br />روشنترین روز در شب های سیاه درون است رخ مینماید هیچ کس حتی نفرینی , دشنامی بدرقه راهم نمیکند . شاید حق <br />با آنان است . نیمه تاریک برقی است عریان و بی پروا که چون برتابد , افق تا افق , آفاق فراموش شده مرزهای وجود مخاطب را دردی متعفن روشن میکند و طومار دروغهایی که در سایه آن واقعیت کاذب خود را باور کرده اند در هم می پیچد و از این روست شاید که دانه های دوستی بی آنکه رویش را تجربه ای کنند در خاک تنم خاک می شوند دوستان چندانی ندارم با این حال دوستی را - آدمی همین کلام کوچک را - بسیار دوست دارم . آشنا فزون از حد . بی هیچ تلاشی آشناترین میشوم بی آنکه دوست باشم . احساسم همواره از لابلای هزار توی منطق بایدها و نبایدها راه خود را به برهوت سرگشتگی در وادی مهیب و آرام تنهایی باز می یابد . پارانوئیک نیستم . آنارشیسم را نیز قبول ندارم . <br />قیمتم هم وزن منیت آدمها در دیگر ترازوی روابط است . ولی باز نیز مواکدا بر عدم بدبینی اصرار میورزم . ملغمه غریبیست نه ؟؟؟ <br />تفاهم را می پسندم . تفاهمی که آرامشی غریب و عشقی عظیم - نه از آن گونه که شاید بپنداری - به دلم هدیه میدهد . اگر یافتمش خبرت میکنم . <br />یکبار ازدواج کردم : <br />دلم مانده بود و تماشای حرکات دلقک گونه تن ها در رقص مضحکی که زناشویی میخواندیمش . من و فیلم نامه ای که در آن نقش میمونی را ایفا میکردم که { بقول حجازی } می باید به اشارت آقایان , خانمها و سروران خود هزاران پشتک و وارو میزد . گاه نیز همآوایی با سرود " خاله خانم من از افاده خان باجی بیذارم .... اوف " که طوطی وار و به گوشخراش ترین صدا خوانده میشد . <br />آنی که نام همسر بر او نهاده بودند تصویری اژدها گونه بود که زیبایی جسمش را در آیینه نگاه دیگران به من مینمایاند <br />اند غالب همین هایی که هر روز تکرار می کنیم . و این مزید بر آنان که گفتم و منی بود که تاب آوردنش بسیار دشوار بود و بی حاصل . رفتم . به همین سادگی . <br />مدتی بعد کسی را یافتم که بسیار همدل بود . آشنا با انواع بغض و اشک و پرواز عروج . کافی بود نگاهم کند تا بداند دلم کدام موسیقی را مناسب آن لحظه می داند . حرفم را , دردم را , شادی ام را در ........ <br />ادامه دارد ...... <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />شادی ام را در نگاهم می خواند . دلیلی بود که از او گریختم . ولی صادقانه اعتراف میکنم . هنوز گاه به گاه دلم برای دریایی که بود از ساکت ترین و بی ادعا ترین تفاهم , تنگ می شود . چشمانش راستی ! بسیار زیبا بودند . یادش بخیر.بعد از او بود گمانم که کسی را یافتم که لابلای آوارهای پر تردید و بی نشاط وجودش که هر از چندی چغدی بر آنها مرثیه می خواند - گل سرخی را , قلبش از یاد برده بود . ترس و زوالش را پشت نقابی پوسیده با چشمانی سرد پنهان می کند . با اینحال آندم که می خندد , خنده اش زیباترین آوای همکلامی است . اما نه با من .زیبایی زیباییست حتی اگر مرا از آن نصیبی نباشد. نه در دنیای واقعی که در گورستان بی مرده خاطراتش بدنبال آدم می گردد . اما هر آنچه آدمیت را معنا میدهد اگر او را ضرری رساند به رکیکترین دشنام از خود می راند . شاید هم فراموش کرده که آدمی یعنی فرو غلتیدن و برخاستن , یعنی خشم , یعنی جسارت , یعنی عشق و اندوه و شادی و دندان بر هم فشردن . یعنی تمام بودن و چشیدن و شاید تنها قطره ای اشک ... <br /> <br />تیز است . مانند کارد . با اینحال جز بریدن دسته اش هیچ نمی داند . ساده ترین خطی که یافتم برای خواندن هم اوست ولی اگر بفهمد که خوانده شده است بیهوده در تلاش پیچیدگی عریان تر میشود . با تمام اینها به قدر خودش عزتی دارد هنوز . چون بی آنکه شاید حتی بخواهد , تعریفی خام و گنگ از شالوده رفاقتی ناب و بی هیاهو در مرز تباهی و زیستن در دلش برای موضوعیت یافتن اصرار میورزد . <br />اینبار از آنانی که می شناختم و نقش بودنشان پر رنگ حک شده گفتم . <br />دلفیکای عزیز .! اینبار دوست دارم تو تنها مخاطبم باشی . با اینکه نمی دانم کیستی ؟! <br />تنها احساس کردم باوری از کودکی هنوز شادمانه در دشت غمهای بزرگسالان روحت بازی می کند <br />کودکان بزرگسال را دوست دارم . تو را نیز . <br /> <br />" به پاس تمام حمایتها و دلگرمی ها که نادیده نثارم کردی " <br /> <br /> <br /> <br />Sunday, October 12, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 11:25 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323898353735779?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093238587502609972004-08-23T09:51:00.000+04:302004-08-23T09:53:07.503+04:30● پیش از آنکه به تنهایی خوب پناه برم , از دیگران شکوه آعاز می کنم و فریاد می کشم که ترکم گفتند . <br />از خود نمیپرسم کسی را دارم که <br />احساسم را <br />اندیشه و رویایم را <br />زندگی ام را <br />با او قسمت کنم (؟) <br />آغاز جداسری شاید از دیگران نبود ... <br /> <br />بی اعتمادی دریست <br />خود ستایی و بیم چفت و بست غرور است <br />و تهی دستی دیوار است و لولا <br />زندانی را که در آن محبوس رای خویشیم <br />دلتنگی مان را برای آزادی و دلخواه دیگران بودن از رخنه هایش تنفس می کنیم <br />تو و من توان آن را یافته ایم که برگشاییم که خود را بگشاییم <br /> <br /> <br />با خود وفادار میمانم ایا ؟ <br />یا راهی سهل تر انتخاب می کنم <br />Friday, September 05, 2003 پست اول <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323858750260997?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093238347122797002004-08-23T09:47:00.000+04:302004-08-23T09:49:07.123+04:30 دوستت دارم <br />عشق را که حتما نباید لابلای ورقهای کهنه کتابها جست . <br />دوستت دارم یعنی کاش می توانستم برای اولین بار چشم در چشمت بگویم : " عیدت مبارک " . <br />دوستت دارم یعنی کاش می توانستم بگویم ماهی قرمز , تو , و ماهی سیاه و قرمز , من , از مردن ماهی دو رنگ زودتر از <br />ماهی قرمز خوشحال و از زودتر رفتن , ماهی قرمز هراسان شد . <br />دوستت دارم یعنی هفت ساله ای وقتی نمی آیی . <br />دوستت دارم یعنی بی من رفتنت را دهن کج کردن و پای بهانه بر زمین کوبیدن . <br />دوستت دارم یعنی با باور تلخ یکنواختی جنگیدن . <br />دوستت دارم یعنی همین لحظه که از وحشت ندیدنت ... <br />دوستت دارم . <br /> <br /> <br />نوشته شده در ساعت 2:26 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323834712279700?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093238154130011472004-08-23T09:43:00.000+04:302004-08-23T16:30:34.646+04:30● نارسیس : ( Narcissus ) : <br />جوانی رعنا در اسطوره های یونان باستان عاشق تصویر خود بود و روز و شب کنار برکه ای چهره خود را در آب می ستود . <br />آنچه هست و تصویرش هیچگاه بهم نمیرسند . نارسیس از غم هجر و دوری مرد و به گل نرگسي بدل شد روییده در کنار برکه . <br /> <br />نارسیسم : ( Narcism ) : <br />خودستایی , خود پسندی , فخر فروشی , نفس پرستی , نوعی بیماری روانی به صورت خود شیفتگی افراطی . <br />در فرهنگ 5 جلدی آریانپور . <br /> <br />تفسیری دیگر گونه : <br />به این می اندیشم که ظلمی بسیار عظیم بر نارسیس رفته است . هیچ نمی کرد جز ستایش خود . عشق به خود را بی خطر ترین عشق جهان یافتم . نارسیس کبر نبود , کبریا بود . <br />از خود میپرسم آیا نارسیس بهتر از من نیست که عشق را همه عمر در چهره دیگران , در تصویر دیگران يافته ام ؟؟؟ <br />لبها به تبسم شکفت , خون به گونه دوید , عرق زلال تمنا بر پیشانی بلندی رویید . دیدم , چشیدم و عاشق شدم . <br />تبسم زهر خندی شد . خون چهره را رنگین کرد و دندانها فشرده بر هم آواز خشم آغاز کردند. <br />من ترسیدم ! <br />لبانم لرزید و اشکم منتظر ماند تا با صدای شلیک بغض ماراتن را آغاز کند : <br />از گونه به چانه . از چانه بر خاک و از خاک تا تاریک ترین اعماقی که ظلماتشان سیاهی گیسوان یاری باشد شاید . <br />شب آمد . پرده ها فرو افتاد و من لرزان از هراس شب و کابوس تا طلوعی دیگر زانوان را در آغوش فشردم . <br />صبح آمد . یاری دیگر . خنده ای دیگر . پیشانی دیگر . لبان دیگر و تکرر حدیث بیم و امید در تکرار روزگار . کدام بهتریم ؟ <br />نارسیس که فرو افتادن سنگ ریزه تنها دمی چند تصویر دست نیافتنی معشوقش را مغشوش میکند یا من و تکرار وحشت ؟ <br />یا ما و تکرار وحشت ؟ <br /> <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />نوشته شده در ساعت 8:51 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323815413001147?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093234612482207082004-08-23T08:45:00.000+04:302004-08-23T08:46:52.483+04:30 س: خودتوم رو معرفی کنید <br />پ: قبلا این کار را کرده ام <br />س:شما به نظر خیلی عاشق پیشه می آیین.همینطوره ؟ <br />پ: متاسقم که اینجور به نظر می رسم .ولی به نظر خودم بیشتر مخالف پیشه هستم و عاصی <br />س: میشه بیشتر توضیح بدید؟ <br />پ:خیر <br />س: شما مذهبی هستید؟ <br />پ:به هیچ وجه <br />س: پس به خدا اعتقاد ندارید؟ <br />پ: به اون پیرمرد عصبانی که دوزخش برای گناهکاران همیشه آماده است خیر <br />س: پس لاییک هستید..یا احتمالا کمونیست.. <br />پ : ببخشید ..مساله کمونیسم هیچگاه وجود یا عدم وجود خدا نیوده .و تا جایی که می دونم مخالفت این دیدگاه یا مذهب به دلیل این است که خدا و مذهب و مسجد و کلیسا همواره ابزاری برای تحمیق توده ها و بهره کشی امپریالیسم بوده. <br />س: پس کمونیست هستید؟ <br />پ: من همچین چیزی عرض کردم؟ نه کمونیست هم نیستم -ببینید .آدم که حتما نباید پیرو "ایسم " خاصی باشه. <br />س: شما یه متا فیزیک و ماورا الطبیعه اعتقاد دارید؟ <br />پ: من اعتقاد دارم که همه چیز در چهارچوب هستی اتقاق می افته .حالا اگر ما با تعاریفی نظیرارواح -مانیه تیسم -پولترگایست -طی الارض مشکل داریم دلیل این نمی شه که برای این پدیده ها تعریف ماورایی داشته باشیم.می تونیم <br /> <br />بهش بگیم : "ماورا علم فعلی بشر" <br />س: یعنی شما این پدیده ها رو قبول دارید؟ <br />پ: قبول نه .باور دارم چون به چشم خودم دیده ام و از همه اینکه چیز دور از دسترسی نیست .همه می تونند به برخی <br /> <br />از این تواناییها برسند.امتحانش ضرری تداره ... <br />س: آها- آخرش خدا چی شد؟ <br />پ: همه خدا دارند.مسلمان - هندو - کافر - ارمنی.....ما چون نعل رو بر عکس کوبیدیم توی بیراه افتادیم. <br />اجازه بدهید .من و دوستم شیوا قراره یک وبلاگ بسازیم که فکر می کنم برای تمام افرادی که علاقمند هستند مفید واقع بشه.اونجا یا نظرات هم بیشتر آشنا می شیم. <br />خب اگر اجازه بدید من مرخص بشم. <br />س: آها - یه سوال بی ربط....از چه غذایی خوشتون میاد؟ <br />پ: من همه چیز دوست دارم.فقط از گرسنگی خوشم نمیاد.خداحافظ <br /> <br />متن فوق ماحصل سانسور شده گفتگوی من یا یک فضول اینترنتی است که با اجازه ایشون به این صورت روی سایت قرارش میدم <br />Thursday, August 28, 2003 پست اول <br />نوشته شده در ساعت 12:41 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323461248220708?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093234326833191422004-08-23T08:40:00.000+04:302004-08-23T08:42:06.833+04:30سینه هامان پر از عشق است . عشق به خوبی ها و زیبایی. <br />عشق به سنگفرش های وصل <br />عشق به ایمان , نجابت و وفا <br />عشق به رویش و زایش <br />عشق به نسیم و شکوفه <br />عشق به نور و خدا <br />عشق به پرنده کوچکی که شبها در رویاهایمان پرواز میکند <br />و ما بیزاریم : <br />از بدی ها و زشتی ها , از آنچه امتداد نگاه های درهم گره خورده را قطع میکند . <br />از هرزگی و خیانت <br />از ماندن و پوسیدن <br />از ظلمت و شیطان <br />از توفانی که چشم پرنده را به کابوس مرگ و بی خانمانی می گشاید . <br />ما دشمن تمام بدیهاییم و آماده برای ایثار جان تا بر خوبی ظفر نیابد . از این رو وقتی خبر شدیم که جایی دور نزدیک افق - بستر همخوابگی آسمان و زمین را میگویم - گل ها را سر می برند بر آشفتیم . <br />تفنگ بر دوش انداختیم . پای افزار رزم پوشیدیم و با غریوی از جان فریاد بر کشیدیم : <br />" آهااااااای ... گل های زیبا , ای مظاهر تمام نیکی ها , غمتان مباد , آمدیم تا نجاتتان دهیم " ... و دیوانه وار دویدیم . <br />مصمم , موفق و عاشق , چشم در چشم افق دشتها را پیمودیم و شقایق ها زیر چکمه هایمان له شدند . <br />... و ما همچنان چشم در چشم افق می دویدیم و فریاد میکشیدیم : " غمتان مباد . می آییم " <br />ایام طی شد . <br />اولین تردید ... : <br />پس مسلخ گل ها کجاست ؟ <br />که گفته است گل ها را سر می برند ؟ <br />نکند دروغ گفته باشند ؟ <br />نکند بیهوده آمده ایم ؟ <br />......... <br />......... <br />شقایق های پرپر و مجروح بر آنهایی که زیر چکمه های رزم ما مرده بودند می گریستند . <br />نگاهی بر مرگ و نگاهی بر سفاهت ناجیانی که ماییم . در باور تلخ خاک و دایره . <br />خاک یعنی شقایق از نو می روید . <br />دایره یعنی ناجیان همچنان بر مدار حماقت می دوند ... <br /> Tuesday, August 26, 2003 پست اول <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />نوشته شده در ساعت 9:38 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br />● كيوان عزیز سلام <br />من وصفت را تنها از دور شنیده ام .ولی خب از اظهار لطفت به من و شیوا می توانم به محاسن و جمالاتت پی برم. <br />شنیده ام در فستیوال زشت ترین انسان دنیا دوم شده ای.متاسفم که آن بوزینه که اول شد حق تو را خورد.ولی نگراننباش.می توانی به مقام اولی در جشنواره احمق ترین ها و بی مغز ترین ها بنازی.کم مقامی نیست برای خودش.به نظر من ابله ترین وپایین ترین بودن به مراتب از بالاترین بودن دشوار تر است. <br />راستی یک سوال خصوصی از تو دارم آیا پدرت را می شناسی؟ نمی خواهم خجالتت دهم .تنها می خواستم بگویمانسان باید با همه چیز خود کنار بیاید حتی حرامزادگی.عیب ندارد اگر بر سفره پدر نان نخوردی.مهم اینست که بسیار خوش کلام و ادیبی.همین حرامزادگی ات را جبران می کند پس سرت را بالا بگیر.دلم می خواست به جای کمر کمی هم سرت پر بود. <br />کمر و روده و معده پر می شوند و خالی می شوند.سعی کن مغرت را از بکارت بیرون آوری. <br />فعلا حرف دیگری ندارم.آدرسم را هر وقت دستور دهی خدمتت تقدیم می کنم .افرادی مثل تو چیزی ندارند که خیلی مرا بترساندم.شیوا را هم می آورم.همان شیوا به تنهایی تورا درسته قورت می دهد.پس مانده ای از تو اگر باقی ماند من هم هستم... <br />بدرود <br />نوشته شده در ساعت 2:02 AM توسط Farzin - Yaghoubi <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323432683319142?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093233907411837952004-08-23T08:30:00.000+04:302004-08-23T08:35:07.410+04:30 جهان را زیسته ام ...به درازای تمام نفسهایی که بیاد دارم . <br />ستاره ها را یک به یک شمرده ام ... <br />آنگاه که با بی خوابی در سکوت طولانی شب گفتگویی بی انتها را آغاز کرده ام . <br />ماه را ستاره ها ستاره ها را که می نگرم , عظمت را که اشارتی می آیدم دلم میخواهد با هم گريه کنیم . <br />ولی بگویمت : <br />گاه میترسم . از وحشت کنج دلم مینشینم و هراسناک شمایان را مینگرم . <br />بی پرده بگویم : <br />تمام وحشتم از روزیست که بگویند مرد گریه نمی کند . هیچ میدانی پس این که میبینی کودکی بی خیال بازی میکند ؟ <br />بی قانون و قاعده ای که می شناسید ؟ <br />در دفاع از آنچه هنوز به دستان خود نیالوده ايد . <br />آنچه در رویای کودکان کهنسال پنهان است . <br />رودر روی غولان بی شاخ و دم , آدم های کج و معوج , جنیان با آن خنده های زشت که بر کنج لبشان می روید , منم ها , آنچه رویاهایمان را به تاراج می برد , عجوزه هایی که خاک را بر آرزوهایمان می ریزند , آنانکه تو را از من ربودند , خودی که نمی شناسمش , خودی که چهره مضحکش را در آیینه به ستایش می نشیند ... <br />آری <br />روی در روی تمامشان سهمگین ترین فریاد را بر حنجره می رانم و می جنگم . آنگاه دوباره به کنج دل ماوی می گیرم . <br />چون می دانم خشم گرفتن بر این ها حتي صدایم رازشت می کند . <br />می گویند مرد باید مردانه باشد , گریه نکند , فلان و فلان باشد . <br />هی ساده ! <br />آنچه می بینی تنها قلعه ایست که در آن سربازی بارانی , از باروی چشمانی افغانی این همه حیرت را انگشت به دهان زمزمه می کند . <br />همسفر ! گاه آن قدر غریبه ای که چشمانم را می بندم .... <br /> Monday, August 25, 2003 پست اول <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />نوشته شده در ساعت 10:32 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109323390741183795?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1093201242642784742004-08-22T23:29:00.000+04:302004-08-22T23:30:42.643+04:30واژه ایست بس خوش طنین و پر طمطراق که سفاهت ابلهانه ما را به الوانی زیبا ملون می سازد . می گویند آنرا در بادیه <br />جوشاندند و پس از 40 بار تقطیر بلوری متبلور یافت که در کیمیا آنرا " جوهر حماقت " حوانند و مستغربین برای آن نام “ناسیونالیسم " بر گزیدند . <br />جان - اف - کندی رئیس جمهور فقید آمریکا در یکی از سخنرانی های خود دری بر تارک دنیا فشاندند : <br />" نگویید کشورم برای من چه کرده است . بگوببد من برای کشورم چه کرده ام " <br />این جمله و عبارت به زبان های مختلف و در ادوار مختلف مطرح گردیده است . <br />کشور چیست ؟ <br />جز مشتی خاک و رسومی که حداقل جوانان نسل ما با آنها بیگانه اند ؟ <br />شیعه هستیم یا زرتشتی ؟ اسلام گرا یا سلطنت طلب ؟ واقعا کدام را باور داریم ؟ <br />استالین با شعار دیکتاتوری پرولتاریا روی هیتلر را به آب هفت دریا شست . <br />هیتلر شرمسار ابدی چنگیز است و همگی رو سیاهان ابدی تاریخ . <br />ما کجا ایستاده ایم ؟ <br />کشورم کجاست ؟ جز درون مرزی قرار دادی که خط سرخ آن خونهای بسیاریست که تاریخ بر آنها شهادت می دهد ؟ شاهدان بر این مدعا بسیارند : فقر , گرسنگی , آشوویتس , ماوت هاوزن , اشک مادران , خون شهیدان , جنازه های سوخته , ناپالم , هیروشیما , فالکلند , فرزندانی که بی پدر راه به بیراهه می روند . زنانی که نان خود و فرزندان خود را از بستر بیگانه طلب می کنند . <br />و من ( بامداد عزیز - با تو هستم ) فرزند پدری دمکرات با شعار دمکراسی و آرزوی روزی که تمام جانت را بدهی تا حتی مخالفت بتواند آزادانه رو در رویت علم " نه " بردارد . <br />آری من قربانی " ایسم " های سخره تاریخم . در هفت آسمان یک ستاره ندارم . و باید به قانون دمکراتیک ؟؟؟!!! جامعه ام که از نوع مدنیست عاشق شدن را به فقر ببازم . <br />دوهزار و پانصد سال دیکتاتوری و استبداد , استعداد درک دمکراسی را در من کور کرده است . ولی خوب می دانم در کشورم کبوتر عشق در دست مردی که جیبش حرمت تار عنکبوت را می شناسد خانه نمی کند . پس همدردان , مستضعفان و فریب خوردگان ! بیایید انگشت شست خود را به نشانه بفرمای جانانه به تمام واژگان زیر <br />تقدیم کنیم : <br />1 - دمکراسی ( از نوعی دیگر در باورمان نمی گنجد ( <br />2 - میهن <br />3 - خاک <br />4 - ناسیونالیسم <br />5 - حرف مفت <br />6 - شعار <br />7- آزادی Delphica) فقط به خاطر تو( <br />بعد با هم بخوانیم : ا ی ی ی ی ایررررررران ای مرز پر گهر ... <br /> <br />~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ <br />نوشته شده در ساعت 9:16 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109320124264278474?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7989897.post-1092833511173031832004-08-18T16:44:00.000+04:302004-08-22T23:27:19.590+04:30مواظب اون عاشقا باش که چشمهاشونو می بندن : <br /> <br />اونا هزارتا دروغو می تونن پنهان کنن <br />هیچ وقت نمی تونی بفهمی چه رویایی تو سرشونه <br />شاید غریبه باشه و شاید بهترین دوستت باشه <br />دختره می ره سراغ اولین عاشقش <br />هیچی نپرس تا دروغ تحویل نگیری <br />مواظب اون عاشقا باش که چشمهاشونو می بندن <br />فکر می کنی اون دختره باید اون لیوان شرابو بخوره ؟ <br />فکر می کنی اون دختره با اون نشئگی می تونه ساز بزنه ؟ <br />فکر می کنی خودتی که هیپنوتیزمش کردی ؟ <br />مواظب اون عاشقا باش که چشمهاشونو می بندن <br /> <br />واسه اونی می خونم که بعد از من تو رو با خودش می بره : <br /> <br />وقتی خانومم تنهاست , هیچکی اونو نمی شناسه <br />هیچکی رویاها و ترسهایی که اون تو سرش پنهون کرده نمی بینه <br />شادی و خنده اش رو با بعضی ها تقسیم می کنه <br />ولی هیچکس صدای گریه هاشو نمی شنوه بجز من <br />وقتی اون گریه می کنه وادارت می کنه بدویی <br />بری آفتاب رو شکار کنی و براش بیاری <br />تا گوشه ای از آسمون تاریکشو روشن کنی <br />وقتی که گریه می کنه <br />اون با پاهای برهنه توی صبح مه گرفته قدم می زنه <br />و رویای دیروزهای طلایی تو چشمهاش می درخشه <br />ولی وقتی که سایه های غروب اطرافش رو میگیرن <br />می ترسه و گریه اش می گیره <br />شاید اونو دیده باشی که زیر نور چراغ لم داده <br />شاید زمزمه هاشو شنیده باشی <br />شاید کسی باشی که اون لبخند مرموزش رو باهاش تقسیم می کنه <br />ولی وقتی گریه می کنه به من احتیاج داره <br />وقتی گریه می کنه اونو برام پس بیارید. <br /> <br />قول می دم اگه این کارو بکنی گریه هاش که تموم شد برش گردونم <br />-شل سيلور استاين <br />نوشته شده در ساعت 10:06 PM توسط Farzin - Yaghoubi <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7989897-109283351117303183?l=tanhaeee.blogspot.com' alt='' /></div>Nadaramhttp://www.blogger.com/profile/07512772601674972318noreply@blogger.com0